ใบหน้าของผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดสั่นเทา ปากของเขาอ้ากว้างด้วยความตกใจ มันกว้างเสียจนน่าจะยัดมะเขือเทศเข้าไปได้ทั้งลูกเลยทีเดียว
มีดที่เขาสั่งทำจากโลหะแสนล้ำค่าจับใจ แถมยังอัดแน่นไปด้วยพลังปราณ…กลับบิ่นไปเสียได้!
ไอ้หุ่นกระป๋องนี่มันแข็งแกร่งถึงเพียงไหนกันนะ แค่เหวี่ยงมีดลงฟาด… ใบมีดก็หลุดออกมาชิ้นใหญ่เป้ง แถมยังงอบิดเบี้ยวไม่เป็นรูปอีก!
ลำแสงสีแดงที่กะพริบวาบผ่านหน้าทำให้ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดรู้สึกกระสับกระส่าย แต่ก็เรียกสติตนเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขาคำรามและแยกเขี้ยวใส่เจ้าขาวอย่างดุร้าย จากนั้นก็โยนมีดในมือทิ้งไปเสียงดังเคร้ง
“บัดซบ! เจ้าเก่งนักหรือ! แข็งแรงนักหรือ!” ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดฉีดเสื้อตนเองออกเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นมัดกล้ามแข็งแกร่งที่ปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดสีเขียวเหมือนลายมังกร แถมด้วยแผลเป็นมากมายนับไม่ถ้วนเหมือนตะขาบที่เลื้อยยั้วเยี้ยน่าขนลุกขนพองอยู่บนผิว
“ข้าใช้ชีวิตเยี่ยงนักรบต่อสู้กับความป่าเถื่อนทุรกันดารของเมืองโม่จั่วมาตลอด คนอย่างข้าเหตุใดจะต้องกลัวไอ้ก้อนเศษเหล็กเช่นเจ้าด้วย!” ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดยกกำปั้นทุบอกตนเองดังปั้ก พร้อมคำรามใส่เจ้าขาว
ตูม!
เขาร้องตะโกนพลางระเบิดพลังปราณออกจากร่าง พลังนั้นแข็งแกร่งเหมือนลมพายุร้ายจนทำให้พายุหมุนกำลังแรงก่อตัวขึ้นรอบกาย
“ไปลงนรกเสีย!”
ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดกรรโชก ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน เขายกหมัดขึ้นเล็งไปที่เจ้าขาวซึ่งยังยืนอย
