ู่มาติดๆ นางก้าวอาดๆ มาที่ร้านอย่างร่าเริง
“เถ้าแก่ปู้ ไม่ได้เจอกันเสียนานนะ วันนี้ข้ากับเจวี้ยนเอ๋อร์กลับมาอีกแล้ว! คราวนี้รับรองว่าทาร์ตไข่ของเจวี้ยนเอ๋อร์จะต้องมัดใจท่านได้อย่างแน่นอน!” หลัวซานเหนียนตะโกนประกาศก้องทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตูมา ดูท่าทางมั่นใจเป็นอันมาก
ปู้ฟางค่อยๆ เดินทอดน่องออกมาจากห้องครัวแล้วมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความรู้สึก ไม่ได้เปิดปากพูดอะไร
เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนกินอาหารจนหมดแล้วบอกลาปู้ฟาง ผู้ซึ่งพยักหน้าน้อยๆ ให้อีกฝ่ายเป็นการตอบรับ
พอกลุ่มนี้จากไป ปู้ฟางก็หันไปหาเจวี้ยนเอ๋อร์ “นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้า แน่ใจแล้วใช่หรือไม่ว่าทาร์ตไข่ที่ทำมาวันนี้จะได้ตามมาตรฐานและความคาดหวังที่ข้าตั้งไว้”
เจวี้ยนเอ๋อร์กอดกล่องอาหารแน่น ใบหน้าเหมือนตุ๊กตาของนางดูมุ่นใจแน่วแน่ นางพยักหน้าแรงๆ
โอวหยางเสี่ยวอี้และหลัวซานเหนียนเดินวนไปวนมารอบตัวคนทั้งคู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลัวซานเหนียนลองชิมทาร์ตไข่ของเจวี้ยนเอ๋อร์แล้ว และได้กลายเป็นทาสทาร์ตไข่ของอีกฝ่ายไปเรียบร้อย หากคราวนี้ทาร์ตไข่นี้ยังไม่ถึงความคาดหวังของเถ้าแก่ปู้อีก นางมั่นใจมากว่าปู้ฟางต้องตั้งใจอำพวกนางแน่นอน!
เจวี้ยนเอ๋อร์ค่อยๆ เปิดฝากล่องอาหารออก เผยให้เห็นทาร์ตไข่สีเหลืองทองด้านใน นางหยิบทาร์ตไข่ออกมาอย่างระมัดระวังแล้ววางมันลงตรงหน้าปู้ฟาง
กลิ่นนมและครีมหอมหวานทำให้ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกาย
ตึกๆๆ
ขณะที่ชายหนุ่มก
