รหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่วเช่นนั้นรึ ข้าจะต้องตามตัวเจ้าให้เจอให้ได้ คอยดูแล้วกัน!” อู๋อวิ๋นไป่พึมพำ
หยูฟู่ไม่เคยไปนครหลวงมาก่อน อันที่จริงแล้วนางไม่เคยออกจากเผ่าเลยต่างหาก เลยไม่รู้แม้แต่น้อยว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร ด้วยเหตุนี้นางจึงหันไปถามผู้เป็นบิดา “ท่านพ่อเจ้าคะ ผู้มีพระคุณบอกให้เราไปที่นครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่ว แต่… ต้องใช้เวลาเดินทางนานเท่าไหร่หรือเจ้าคะกว่าเราจะไปถึง”
สีหน้าของหยูเฟิ่งเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนไปชั่วครู่
เขาลูบศีรษะลูกสาวแล้วเอ่ยตอบ “ไม่ไกลมากหรอก จากที่นี่ไปนครหลวง… ก็คงใช้เวลาประมาณครึ่งเดือน”
…
ลมพายุเริ่มหมุนวนพัดทุกสิ่งในห้อง
จุดลำแสงสีขาวปรากฏขึ้นกลางอากาศ ค่อยๆ ก่อตัวเป็นวงแหวนปราณ ก่อนที่ลมแรงจะพัดเอาร่างหนึ่งให้ปรากฏขึ้นช้าๆ ที่ตาพายุ
ร่างผอมเพรียวของปู้ฟางค่อยๆ เดินออกจากลมมายืนอยู่กลางห้อง เขารู้สึกสบายใจขึ้นทันทีเมื่อได้เห็นบรรยากาศที่คุ้นเคยรอบกาย
“ร้านของข้านี่แหละสบายที่สุดแล้ว” ชายหนุ่มอุทานกับตนเอง
หลังจากที่ตรากตรำอยู่ในหนองน้ำปราณมายามาเป็นเวลานาน ร่างกายของเขาก็เหนียวเหนอะไปหมด ด้วยเหตุนี้สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากกลับมาจึงไม่ใช่การตรวจดูวัตถุดิบที่เสาะหามาได้ แต่เป็นการเดินเข้าห้องน้ำไปต่างหาก
สำหรับพ่อครัวที่ให้ความสำคัญกับความสะอาดเป็นอย่างมาก การมีเนื้อตัวสกปรกนั้นเป็นเรื่องที่รับไม่ได้อย่างที่สุด
แต่ขณะที่ปู้ฟางกำลังอาบน้ำอย่างสบายอุราอย
