นอะไร เด็กหญิงตัวน้อยจึงล้มเลิกความพยายามแล้วหันมามองปู้ฟาง นางเอ่ยปากถามเขาด้วยเสียงเล็กน่ารัก “พี่ชายมนุษย์ ปลานี่… เรากินได้หรือยังเจ้าคะ”
นี่ไม่ใช่ความคิดของเด็กน้อยผู้นี้เพียงคนเดียว แต่เป็นความคิดของทุกคนที่นี่ด้วย
พวกเขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าจะเริ่มกินได้เมื่อใด กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอเช่นนี้ทำให้ทุกคนอยากลองชิมให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
ปู้ฟางเหลือบตามองเด็กหญิงมนุษย์อสรพิษ นางไม่ได้ตั้งท่าจะร้องไห้จ้าแล้ว ดูเหมือนว่าอาหารอร่อยจะดึงความสนใจของนางได้อยู่หมัด
ชายหนุ่มยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “ได้… เสียที่ไหนเล่า”
เอ่อ… ใบหน้าของทุกคนพลันแข็งทื่อ ไม่มีใครเข้าใจว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงตอบเช่นนี้ เหตุใดพวกเขาจึงยังกินไม่ได้ กลิ่นของปลาหอมถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงยังไม่ได้ลงมือกินเสียที
เด็กหญิงตัวน้อยเบิกตากว้างพร้อมทำแก้มป่องด้วยความขุ่นเคือง…
พี่หญิงใหญ่มู่เองก็มองปู้ฟางด้วยความงุนงงเช่นกัน อาหารจานนี้เสร็จแล้วมิใช่หรือ… เหตุใดจึงยังกินไม่ได้ ขนาดเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มาขอร้อง… เขาก็ยังไม่ยอมทำตามอีกรึ
ปู้ฟางไม่ได้สนใจสีหน้าของผู้คนรอบตัว แต่เริ่มจุดไฟที่เตาอีกตัวทันที เมื่อกระทะร้อนได้ที่ เขาก็ใส่น้ำมัน พร้อมเทผักหั่นเต๋าลงไปแล้วเริ่มผัด
ชายหนุ่มใส่เครื่องปรุงด้วยท่าทางชำนาญ ไม่นานนักเครื่องเคียงที่เป็นผัดผักก็เสร็จพร้อมกิน
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นเก้อเขินทันที ดูเหมือนว่าเมื่อครู่อาหารจานนี้จะยังไม่เส
