ะมุขน้ำแข็งอยู่
…
ปู้ฟางเดินอยู่นานสองนาน แม้บ้านเรือนข้างหน้าจะดูใกล้ แต่เมื่อต้องเดินเท้าจริงกลับไกลพอตัวกว่าเขาจะมาถึงรอบนอกของสวนสมุนไพร
“รั้วรึ ตลกดีแฮะ” ชายหนุ่มยิ้มขณะกระโดดข้ามรั้วไม้ไผ่
ดินบริเวณสวนสมุนไพรนี้แข็งกว่าหนองน้ำด้านนอก แม้จะยังอ่อนนุ่มกว่าดินปกติทั่วไป แต่ก็ไม่มีโคลนยุบที่พร้อมดูดคนสัญจรลงไปทุกเมื่อ
สวนสมุนไพรที่แยกชนิดสมุนไพรไว้เป็นระเบียบกระจายตัวอยู่ภายในรั้ว ปู้ฟางมองเห็นสมุนไพรหลากหลายชนิดละลานตา มีหลายชนิดที่มีค่า แต่ก็มีอีกหลายชนิดที่จัดว่าธรรมดา
หลังจากกวาดตาสำรวจบริเวณโดยรอบ แววมีความสุขก็ปรากฏขึ้นในดวงตาชายหนุ่ม เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะมีสวนสมุนไพรที่สร้างจากฝีมือมนุษย์อยู่ตรงนี้ จัดว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างแท้จริง
แค่เดินมาเจอหมู่บ้านที่มีคนอาศัยอยู่ในหนองน้ำปราณมายาแสนเวิ้งว้างนี้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว แต่นี่เขายังพบสวนสมุนไพรประจำหมู่บ้านอีก
“สมุนไพรระดับห้าก็มีค่าพอตัว! ปล่อยทิ้งเอาไว้เฉยๆ เช่นนี้เลยหรือนี่” ปู่ฟ่างมองสมุนไพรหน้าตาเหมือนผีเสื้อที่ถูกตรึงไว้ด้วยลำต้นด้วยสายตาสนเท่ห์ เขาหรี่ตามองพร้อมนั่งยองๆ ลงข้างๆ ต้นสมุนไพร
พลังปราณไหลออกจากสมุนไพรชนิดนี้อย่างต่อเนื่อง พร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กระจายอยู่ในอากาศ
“ไม่เลวเลย เอาเจ้านี่ไปเป็นวัตถุดิบเสริมในสุราก็ยังได้ เข้าท่า” ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกาย ส่วนปากก็วาดเป็นรอยยิ้ม
…
นายน้อยอู๋กดพลังป
