งไป นางคิดว่าคงเป็นเพราะนางยังทำได้ไม่ดีพอ เย่หนานถึงยังไม่พอใจ
เมื่อเห็นหลิงหลงกำลังเก็บกวาดของรกๆ บนเตียง
จูหลานก็หมดอารมณ์จะอยู่ต่อ พูดคุยอีกไม่กี่คำ นางก็ขอตัวกลับ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เช้าวันรุ่งขึ้น
แต่เช้าตรู่ เย่หนานและหลิงหลงก็ถูกคนรับใช้พาตัวไปยังโรงประมูล
ส่วนสาเหตุที่จูหลานไม่มารับด้วยตัวเอง เป็นเพราะวันนี้งานที่โรงประมูลยุ่งมาก นางปลีกตัวมาไม่ได้
ภายใต้การนำทางของคนรับใช้ เย่หนานและหลิงหลงก็มาถึงโรงประมูล
เวลานี้ผู้คนมารวมตัวกันที่หน้าโรงประมูลอย่างคับคั่ง และกำลังทยอยเดินเข้าไปอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนเย่หนานและหลิงหลงนั้น จูหลานได้จัดเตรียมไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว
พวกเขาถูกพาตัวไปยังห้องรับรองสุดหรูที่ชั้นบนสุดของอาคาร
เย่หนานไม่ได้คิดจะซื้ออะไร แค่อยากมาเปิดหูเปิดตา
เพราะมัวแต่อุดอู้อยู่ในเมืองเผิงเฉิงอันแสนกันดาร จนแทบจะเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว
ไม่นาน งานประมูลก็เริ่มขึ้น
เย่หนานมองดูของประมูลผ่านตาไปชิ้นแล้วชิ้นเล่าด้วยความตื่นตาตื่นใจ พลางทอดถอนใจให้กับความร่ำรวยของคนมีเงิน
เวลาล่วงเลยไป จนกระทั่งมาถึงช่วงท้ายของงาน
ทุกท่าน ต่อไปจะเป็นของประมูลชิ้นสุดท้าย และ
