ห้าจอก แต่เงื่อนไขคือเจ้าต้องดื่มให้หมดตรงนั้น กฎง่ายๆ แค่นี้ควรรู้ไม่ใช่หรือ เจ้าจะดื่มก็ตามสบายใจเจ้า แต่ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้านำสุราของข้าออกนอกสถานที่เป็นอันขาด! ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะเอาลมหายใจมังกรไปทำพิสดารอะไร!”
พลังปราณหลั่งไหลออกจากร่างของหนี่หยัน นางก้าวไปข้างหน้าพลางกระโจนเข้าหาชายชราผมกระเซิง ความเร็วของนางเร็วมากเสียจนเป็นไปไม่ได้เลยที่จะติดตามความเคลื่อนไหวได้ทัน ทว่าชายแก่ขี้เมากลับหัวเราะเยาะ แล้วเพิ่มระยะห่างระหว่างคนทั้งสองมากขึ้นอีกด้วยการก้าวเพียงก้าวเดียว ราวกับพื้นดินได้หดตัวลงเพื่อเขาก็ไม่ปาน
“เจ้า… ตาแก่เหม็นบูด! ข้าเป็นผู้อาวุโสลำดับสามของสำนักเรานะ! ขอแค่สุราห้าจอกมันจะทำให้เจ้าแดดิ้นตายรึ!” หนี่หยันหงุดหงิดมากเสียจนทำอะไรไม่ถูก
“โฮ่ๆ ใช่แล้วอย่างไรเล่า ข้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะเป็นผู้อาวุโสสาม สี่ ห้า หก หรืออะไร ต่อให้ผู้อาวุโสสูงสุดอยากดื่มสุราของข้า ข้าก็ไม่ให้เหมือนกัน! ข้ามีกฎของข้า แล้วข้าก็จะไม่มีวันผ่อนปรนเป็นอันขาด!” ตาแก่ขี้เมาประกาศเสียงดังด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันดูเป็นตาแก่แสนทะเล้นที่กำลังกอดน้ำเต้าอย่างหวงแหน หนี่หยันกัดฟันกรอดด้วยความโกรธขณะมองอีกฝ่ายทำท่าทางกวนประสาท!
ชายชราในกระท่อมไม้หัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นก็ก้าวไปทางหน้าต่าง… ทันใดนั้นร่างของเขาก็สั่นขึ้นมาทันที พลางอันตรธานหายไปกับตา
วืด…
“เจ้าบอกว่าเจ้าจะไม่มีวันให้สุราแก่ผู้อาวุโสสูงสุด ต่
