อาลู่ทำ
“เจ้าคนที่สะพายกระทะน่ะ อสูรเวทย่างไฟของเจ้าทำให้ข้าหยุดกินไม่ได้เลย มันอร่อยสุดๆ! สมแล้วที่เป็นพ่อครัว!” ส่วนคนนี้เลือกอาเหวย
“เถ้าแก่ปู้! ตัวจริงหล่อสุดๆเลย! ทักษะการใช้มีดของท่านทำเอาข้าตาแทบบอด! เกี๊ยวของท่าน… ก็ทำเอาข้าอยากหลั่งน้ำตา! อร่อยเหลือทนจริงๆ!”
“เถ้าแก่ปู้ มาเป็นพ่อของลูกข้าเถอะ! ข้าจะเลือกท่านไปจนวันตายเลย!”
“เถ้าแก่ปู้ เราสองคนชื่นชอบอาหารของเจ้ามาก เราหวังว่าเจ้าจะทำอาหารอร่อยๆ เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ พวกเราเลือกเจ้า” คู่ผู้เฒ่าชราเดินจับมือกันมา พลางเอ่ยให้กำลังใจปู้ฟางพร้อมรอยยิ้มบาง แล้ววางเหรียญทองแดงของพวกเขาลงในชามตรงหน้าชายหนุ่ม
ปฏิกิริยาของปู้ฟางก็ช่างตรงไปตรงมา ชายหนุ่มโค้งให้คนทั้งคู่เล็กน้อยพลางกล่าวเบาๆ “ข้าจะทำเต็มที่”
สถานการณ์พลิกผันในชั่วพริบตา…
พ่อครัวจินรู้สึกราวกับว่าโลกนี้ไม่มีความหมายให้อยู่อีกต่อไปขณะเหลือบแลเหรียญทองแดงเพียงเหรียญเดียวที่นอนนิ่งอยู่ในชามกระเบื้องตรงหน้า ไหนล่ะเหรียญทองแดงเหรียญที่สองของเขา… เกิดอะไรขึ้นกับจุดสูงสุดของชีวิตข้ากัน
หัวล้านเลี่ยนของเขาค่อยๆ หม่นลงจนเกือบจะเสียความแวววาวทั้งหมดไป
อาลู่ดึงน่องไก่ออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนแล้วฉีกกินอย่างรุนแรง ร่องรอยความพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ตรงข้ามกับอาเหวยที่มองชามกระเบื้องตรงหน้าด้วยสีหน้าขุ่นมัว เมื่อเทียบกับปู้ฟางแล้ว… คนที่เลือกเขายังนับว่าน้อยกว่ามาก
นี่เขาจะแพ้เช่นนั
