จ้องมองเหรียญทองแดงจำนวนเล็กน้อยที่อยู่ในชามตรงหน้า แน่นอนว่าจำนวนเหรียญที่เขาได้นั้นนับว่าไม่เลวเลยเมื่อเทียบกับชามที่ว่างเปล่าของพ่อครัวแม่ครัวหลายคน หรือแม้กระทั่งกับของอาลู่ที่มีเพียงไม่กี่เหรียญ อาลู่ไม่ได้ใส่ใจผลที่ออกมาแม้แต่น้อย เขายังคงดื่มด่ำกับช่วงเวลาดีๆ ในการล้วงน่องไก่ขึ้นมาฉีกกินไม่ขาดปาก
“เจ้าไม่ยอมรับผลหรือ” จีเฉิงเสวี่ยปรายตามองอาเหวยด้วยสีหน้านิ่งเรียบแล้วเอ่ยถามออกมา “ผลลัพธ์นี้ได้มาจากการลงคะแนน แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่พอใจเล่า”
อาเหวยจนคำพูดขึ้นมาทันใด วาจาของจีเฉิงเสวี่ยนั้นสมเหตุสมผล ผลลัพธ์ครั้งนี้ได้มาจากการลงคะแนนของผู้เข้าร่วมงานทั้งหมด เขามีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยอมรับกัน
ทว่าชายร่างผอมก็ยังไม่อาจยอมรับผลในครั้งนี้ได้… เหตุใดอาหารที่เขาทำอย่างพิถีพิถันจึงด้อยกว่าเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งของปู้ฟางที่ไม่แม้แต่จะใช้วัตถุดิบที่มีพลังปราณกัน
พ่อครัวจินยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าห่อเหี่ยวเหมือนไร้แรงจูงใจจะมีชีวิตอยู่ต่อ แต่เมื่อได้ยินคำถามของอาเหวย พ่อครัวหัวล้านเลี่ยนก็ยืดตัวตรงแล้วพยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ
รสชาติของวัตถุดิบธรรมดาย่อมไม่อาจเทียบกับวัตถุดิบพลังปราณได้ ความรู้นี้เป็นสิ่งที่รับรู้กับทั่วไปในโลกของการทำอาหาร ทว่าวันนี้ปู้ฟางกลับทำลายหลักการนี้ลงเสียได้
ปู้ฟางลูบพุงของตัวเองขณะปรายตามองอาเหวยและพ่อครัวจินหัวล้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
ชา
