ภายในประตูมายาสวรรค์ที่เสียงดังจอแจ พ่อครัวจินที่ศีรษะส่องประกายสะท้อนแสงอาทิตย์นั้นโดดดูเด่นสะดุดสายตาทุกคนเป็นอันมาก เขากำลังยืนอยู่หลังเตาทำอาหารเตาหนึ่ง
ใบหน้าของพ่อครัวจินเรียบเฉยขณะปั้นลูกชิ้นในมืออย่างชำนิชำนาญ ลูกชิ้นนี้ทำมาจากเนื้อหลายชนิดผสมกัน แถมรสชาติของมันก็โดดเด่นไม่ธรรมดา มันเป็นอาหารที่พ่อครัวจินภาคภูมิใจ เขาตั้งใจมาอวดฝีมือเต็มที่ในงานสมโภชร้อยครอบครัวปีนี้
ปัง! ปัง! ปัง!
ทันใดนั้นพ่อครัวจินก็หยุดมือที่กำลังปั้นลูกชิ้นพลางสะดุ้งตกใจจากเสียงที่ดังจนหูอื้อ เตาของเขาสั่นเล็กน้อยจนสังเกตได้
เขาเผลอเหลือบมองไปยังทิศทางของต้นเสียง แล้วก็เห็นชายอ้วนคนหนึ่งกำลังทุบชิ้นเนื้อบนเตาของตัวเองอย่างรุนแรงด้วยค้อนขนาดใหญ่ในมือ
“นั่นเรอะวิธีทำอาหารของหมอนั่น ในหัวมันมีสมองอยู่บ้างรึเปล่าเนี่ย” พ่อครัวจินเหน็บออกมาพลางเบ้ปาก คนอื่นๆ ไม่มีใครทำอาหารเหมือนจะยกพวกไปตะลุมบอนอย่างไอ้อ้วนนี่กันสักคน
กึกๆ
ความหนาวสะท้านแล่นไปตามกระดูกทั่วร่างของพ่อครัวจินขณะที่ขนก็ลุกพรึบไปทั้งตัว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะมองไปยังด้านหลังของเจ้าอ้วนคนเดิม
ร่างผอมกะทัดรัดซึ่งแบกกระทะสีดำขนาดใหญ่ไว้บนหลังกำลังผ่าร่างของอสูรเวทที่ดิ้นรนไปมาไม่หยุดบนพื้นด้วยมีดสั้นในมือ…
พ่อครัวจินกลืนน้ำลายดังเอื๊อก นัยน์ตาหดแคบขณะที่ความเย็นเยียบพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ ความบ้าบิ่นในดวงตาของคนผู้นั้นทำให้พ่อครัวจินรู้สึกเหมือนกำล
