“นี่มัน… เถ้าแก่ปู้ ท่านแน่ใจหรือขอรับว่าต้องการแค่นี้จริงๆ” ขันทีหนุ่มดูงุนงงหลังจากอ่านรายการวัตถุดิบที่ปู้ฟางฝากให้ไปจัดหามาให้ ใบหน้าอ่อนวัยของเขาดูเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งอ่านไปเมื่อครู่
“ใช่ ข้าต้องการแค่นี้ รบกวนเจ้าเตรียมให้หน่อย พรุ่งนี้ข้าจะรีบไปเตรียมตัวแต่เช้า” ปู้ฟางเอ่ย
ขันทีหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ “เถ้าแก่ปู้ ท่านไม่ไปวันนี้หรือ พ่อครัวแม่ครัวชื่อดังจากทั่วทั้งจักรวรรดิจะมารวมตัวกันเชียวนะขอรับ รับรองว่าด้วยความสามารถของท่าน ท่านจะต้องเป็นที่ชื่นชมของใครหลายคนแน่นอน”
ปู้ฟางเหลือบมองขันทีหนุ่มอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วเอ่ยตอบ “เห็นทีจะต้องขอตัว ข้าจะไปที่ประตูมายาสวรรค์พรุ่งนี้เช้าทีเดียวดีกว่า แค่เตรียมวัตถุดิบมาให้ครบทันเวลาก็พอ”
“ละ… แล้วพ่อครัวแม่ครัวชื่อดังเหล่านั้นเล่าขอรับ หลายคนพูดไม่หยุดเลยว่าอยากรู้จักมักจี่กับท่าน หากท่านไม่ไป อาจทำให้พวกเขาขุ่นเคืองใจได้นะขอรับ” ขันทีหนุ่มเตือนปู้ฟางด้วยความหวังดี สีหน้าดูสองจิตสองใจไม่น้อย
เมื่อได้ยินดังนั้นปู้ฟางก็คลี่ยิ้มออกมา เขาตบบ่าขันทีหนุ่มแล้วเอ่ยตอบ “กลับไปบอกพวกนั้นเถิด ว่า หากใครไม่พอใจข้าก็มาตามตัวข้าเอาเองก็แล้วกัน”
“ช่างน่าประทับใจอะไรเช่นนี้… ร้านใจไม้ไส้ระกำนี่เป็นเหมือนข่าวลือที่ได้ยินมาไม่มีผิด ช่างเป็นคนที่แปลกประหลาดจริงๆ แต่จำนวนพ่อครัวแม่ครัวที่มีชื่อเสียงคนอื่นๆ
