อีก
สำหรับตัวจีเฉิงเสวี่ยนั้น ข้อเสียที่ใหญ่หลวงที่สุดในการเป็นจักรพรรดิ คือการที่เขาไม่ได้ไปกินข้าวที่ร้านของเถ้าแก่ปู้อีก เขาไปกินเนื้อตุ๋นตำรับจีนจานโปรดและดื่มสุราหัวใจหยกเยือกแข็งแกล้มกันไม่ได้อีกต่อไป เอกสารที่กองรอเป็นตั้งให้จัดการ ทำให้จีเฉิงเสวี่ยยุ่งเสียจนไม่มีเวลาปลีกตัวออกจากวังหลวง
แถมปู้ฟางก็ให้ซื้อกลับบ้านได้เพียงขนมปังหอยนางรม หากเขากินขนมปังหอยนางรมทุกวัน… คงได้อาเจียนออกมาเป็นน้ำทะเลแน่นอน ด้วยเหตุนี้จีเฉิงเสวี่ยจึงเฝ้าคิดถึงอาหารที่ร้านของปู้ฟางอยู่ร่ำไป
เวลาผ่านไประยะหนึ่ง จักรวรรดิวายุแผ่วกลับมาสงบสุขอีกครั้งด้วยความพยายามของจีเฉิงเสวี่ยและขุนนางมากมาย หลายอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางตามที่ควรจะเป็น
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทางที่ถูกต้อง
ฤดูหนาวค่อยๆ ผ่านพ้นไป ส่วนงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจักรวรรดิ… ก็ค่อยๆ คืบเข้ามาใกล้
……………………….
