ขนมปังส่งกลิ่นหอมหวนตีออกไปในอากาศรอบตัวเป็นระยะ ทำให้บรรดาประชาชนผู้สังเกตการณ์จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว
“กลิ่นอะไรกันนี่… หอมเกินไปแล้ว!”
สายตาของเหล่าผู้เข้าร่วมพิธีเต็มไปด้วยความหิวโหยขณะมองมาที่ขนมปังหอยนางรมในมือปู้ฟาง หลายคนแลบลิ้นออกมาพยายามเลียเอากลิ่นในอากาศเข้าไปในปากโดยไม่รู้ตัว แต่ก็สัมผัสได้เพียงอากาสหนาวไร้รสชาติ
กร้วม… ปู้ฟางกัดขนมปังหอยนางรมอีกครั้ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกขณะเคี้ยวอาหารคำเล็กๆ ในปาก ผู้คนรอบกายชายหนุ่มเริ่มมีประกายโทสะขึ้นมา ไอ้หมอนี่มันต้องจิตใจอำมหิตขนาดไหน ถึงกล้ามากินอะไรหอมๆ เช่นนี้แต่เช้า ทำแบบนี้หาเรื่องกันหรือ
ด้วยเหตุนี้ฝูงชนจึงพากันแหวกออกจากตัวปู้ฟางจนกลายเป็นพื้นที่โล่งขนาดใหญ่รอบตัวชายหนุ่ม ไม่มีใครอยากเข้าใกล้เขา เพราะไม่อยากต้องทนดมกลิ่นชวนหิวสุดทรมาน
ปู้ฟางมองผู้คนรอบตัวอย่างไร้ความรู้สึก แอบงุนงงเล็กน้อยขณะคิด “พวกนี้เล่นอะไรกัน”
และด้วยความที่พื้นที่รอบตัวโล่งโจ้ง ชายหนุ่มจึงเดินไปข้างหน้าได้อย่างไม่มีอุปสรรค ทันทีที่เขาเดินไปข้างหน้า ผู้คนก็แหวกตัวออกอีกครั้ง สุดท้ายแล้วชายหนุ่มจึงเดินไปถึงประตูมายาสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย และมองเห็นเหตุการณ์ภายในโดยไม่มีอะไรบดบัง
“หืม หมอนี่หายไปแต่เช้า ที่แท้มาอยู่ที่นี่เองน่ะหรือ” ปู้ฟางคิดพร้อมกัดขนมปังหอยนางรมอีกคำ ขณะมองภาพการเผชิญหน้าขององค์ชายทั้งสามที่หน้าท้องพระโรง
การวางตัวของ
