เย่หนานและหลิงหลงกำลังแทะขนมเปี๊ยะที่แข็งโป๊กราวกับก้อนหิน
โดยไม่รู้เลยว่า บ้านของตัวเองเกือบจะโดนรื้อค้นเสียแล้ว
พี่หนาน ขนมเปี๊ยะนี่แข็งชะมัดเลย หลิงหลงบ่นอุบ แต่ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข
นางเคยผ่านชีวิตขอทานมาก่อน ย่อมรู้ซึ้งถึงคุณค่าของอาหาร
ต่อให้เป็นของที่เย็นชืดและแข็งกระด้าง นางก็ไม่มีวันกินทิ้งกินขว้าง
แต่เย่หนานไม่ได้มีความคิดละเอียดอ่อนเช่นนั้น เขามองขนมเปี๊ยะในมือด้วยสายตาว่างเปล่า ทำไมพอเย็นแล้วมันถึงได้ไม่อร่อยขนาดนี้นะ
พูดจบ เขาก็ยัดขนมเปี๊ยะใส่ปากเจ้าลาที่กำลังลากเกวียน
ฮี้ ฮี้ ฮี้
เจ้าลาไม่ถือสา อ้าปากงับกินคำโตอย่างเอร็ดอร่อย
เฮ้อ ใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นอีกแล้ว ต้องหาที่แวะกินข้าว หรือไม่ก็ล่าสัตว์ป่ามาทำกินสักหน่อย เย่หนานมองไปรอบกายที่นอกจากถนนลูกรังสายเดียวแล้ว ก็ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ อยู่เลย รู้สึกหงุดหงิดใจพิกล
ตอนออกมาก็รีบร้อน ไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง
แถม ที่บ้านก็ไม่มีเสบียงอะไรให้พกติดตัวมาด้วย
ประเด็นสำคัญคือ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกจากเมืองเผิงเฉิงอย่างแท้จริง
โลกภายนอกช่างแปลกตา และที่แย่ไปกว่านั้นคือ เขาเป็นพวกหลงทิศ
เวลานี้ พวกเขาเดินทางมาไกลมากแล้ว
ห่างจ
