ราคาแพงจับใจนี่มาประกอบอาหารเสียเดี๋ยวนี้เพื่อลองชิมรสชาติ แต่กระบวนการตากแห้งต้องใช้เวลากว่าจะสำเร็จผล
ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงเดินกลับห้องไปพลางยืดเส้นยืดสาย หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จ เขาก็คลานขึ้นเตียงแล้วหลับไปในที่สุด
สำหรับชายหนุ่มที่ตั้งใจจะก้าวขึ้นมาเป็นพ่อครัวเทพแล้ว การนอนเป็นสิ่งที่สำคัญเสียยิ่งกว่าอะไร
…
ณ จวนตระกูลหยาง
ขาทั้งสองข้างของหลัวซานเหนียนสั่นกึกๆ เล็กน้อยขณะเดินทางกลับมาถึงจวน ทันทีที่นางก้าวเข้าไปภายใน ร่างสง่าร่างหนึ่งก็รีบรุดมาประคองนาง
“พี่หญิงใหญ่หลัว ท่านไหวหรือไม่เจ้าคะ” เสียงอ่อนหวานดังออกจากปากของสตรีร่างสง่าผู้นั้น
“เจวี้ยนเอ๋อร์ รีบพาข้าไปหาท่านขุนศึกเร็วเข้า!” หลัวซานเหนียนพูดอย่างรีบร้อน มือจับหญิงสาวหน้าตาสวยงามอ่อนโยนในชุดกระโปรงยาวสีน้ำทะเลเอาไว้
ปฏิกิริยาของหลัวซานเหนียนทำให้สตรีนามว่าเจวี้ยนเอ๋อร์เกิดกลัวขึ้นมา นางถามด้วยน้ำเสียงขลาด “มีอะไรเกิดขึ้นกับเฉินน้อยรึเจ้าคะ”
“ข้าหาเขาจนเจอแล้วก็ช่วยออกมาได้ แต่ตอนที่ข้ากำลังพาเขากลับบ้าน… ก็มีคนมาชิงตัวเขาไปอีก” ดวงตาของหลัวซานเหนียนว่างเปล่าขึ้นมาในบัดดล
ปากเล็กจิ้มลิ้มของเจวี้ยนเอ๋อร์เผยอพร้อมส่งเสียงอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อหู “ใครในนครหลวงแห่งนี้ที่กล้ามาชิงตัวเฉินน้อยไป ทั้งๆ ที่พี่หญิงทำหน้าที่คุ้มกันอยู่”
หลัวซานเหนียนทำได้เพียงยิ้มขมขื่นแทนคำตอบ ความจริงที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เรื่อง
