นาวอย่างเป็นทางการแล้ว ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีทะมึนราวกับว่าหิมะกำลังจะตกหนัก
“เจ้าดำ ได้เวลากินข้าวแล้ว” ปู้ฟางเดินไปหยุดตรงหน้าเจ้าดำพร้อมจานซี่โครงเปรี้ยวหวานในมือ เจ้าสุนัขตะกละรีบกระโดดผางขึ้นทันที มันจ้องไปที่จานในมือปู้ฟางอย่างตื่นเต้น ลิ้นห้อยออกจากปาก
“ไม่ได้กินข้าวมาสองวันเต็ม… ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้หิวจนจะบ้าตายแล้ว!” มันคิด ดวงตาที่เป็นประกายวาววับจ้องจานซี่โครงเปรี้ยวหวานไม่วางตา
กลิ่นหอมหวนน่ากินของเนื้อทำให้เจ้าดำแทบสติแตก ทันทีที่ปู้ฟางวางจานลงตรงหน้า มันก็พุ่งเข้ามากินอย่างตะกละตะกลาม
นี่มันอาหารจานเดิมที่รสชาติคุ้นเคย! นี่สิ… รสชาติของซี่โครงเปรี้ยวหวานที่แท้จริง!
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะมองเจ้าดำที่ตั้งหน้าตั้งตากินพร้อมส่ายหางดุกดิก เขาหันหลังเดินกลับเข้าครัวไปเพื่อเริ่มทำก๋วยเตี๋ยวหลอด
อันดับแรกชายหนุ่มหยิบน้ำนมข้าวที่ระบบเตรียมไว้ให้ออกมาก่อน น้ำนมข้าวนั้นเป็นสีขาวเหมือนนมสด มีกลิ่นหอมจางๆ เห็นชัดว่าข้าวที่ใช้ทำไม่ใช่ข้าวปกติธรรมดาแน่นอน
เขาเทน้ำนมข้าวลงในถาดที่ทำมาเป็นพิเศษ ถาดนั้นไม่หนาจนเกินไป จึงทำให้ชั้นของน้ำนมข้าวไม่สูงจนเกินไปเช่นกัน มันมีความหนาอยู่ที่ประมาณครึ่งหุน[1]นิดๆ เท่านั้น หลังจากที่เทน้ำนมข้าวลงถาดเรียบร้อย ชายหนุ่มก็นำถาดไปนึ่งให้สุก
ขณะรอนึ่ง เขาก็เริ่มเตรียมไส้ก๋วยเตี๋ยวหลอด
“เนื้อหมูหรือเนื้อวัว กุ้ง ผักกาดฮ่องเต้ หัวไชโป๊
