ษาเพลิงโตเต็มที่ เมื่อเวลานั้นมาถึง พวกเขาย่อมถูกอสูรร้ายที่เกรี้ยวกราดฉีกเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน
ปู้ฟางไม่สนใจคนอื่น ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงเช่นเดียวกับอสูรร้ายทั้งสองตัวนั้น สมุนไพรดังกล่าวเลอค่ามากพอให้อสูรเวทระดับเจ็ดทั้งสองตัวห้ำหั่นกันเพื่อนำไปครอบครอง
กระแสน้ำตกจากยอดผากระแทกลงบนแอ่งน้ำเบื้องล่างเสียงดังสนั่น แต่ทันใดนั้น ภายในอึดใจเดียว สรรพเสียงทุกอย่างในหุบเขาก็พลันดับลง ความเงียบสงัดผิดธรรมชาติดูน่ากลัวชวนขนหัวลุก
เสียงกระแสน้ำตกคำรามเงียบหายไป เสียงลมหายใจของวัวมังกรพเนจรก็เช่นกัน เสียงกรีดร้องของวานรปราณเองก็ดับไปจากโสตประสาท ทั้งหุบเขาดูเหมือนจะกลายสภาพไปเป็นดินแดนต้องห้ามของสรรพเสียง
ที่บนยอดเนิน สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงโบกสะบัดไปมา แสงสีแดงส่องสว่างออกจากภายใน ใบของมันเริ่มมีจุดสีแดงปรากฏขึ้น จุดสีแดงนั้นสว่างเจิดจ้าเหมือนโลหิตที่กำลังถูกเผาไหม้ร้อนแรง เสียงนกปักษาเพลิงร้องกู่ก้องดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา หลังจากที่เสียงนกร้องหยุดไป สรรพเสียงก็กลับคืนสู่หุบเขานี้อีกครั้ง
สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิง… เติบโตอย่างสมบูรณ์แล้ว!
“มอ!!” วัวมังกรพเนจรคำรามร้อง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน มันเตะกีบเท้ากับพื้นเพื่อกระโจนไปข้างหน้า พุ่งเข้าใส่สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงที่โตเต็มที่ หุบเขาสั่นสะท้านตามแรงกระโจน
อสูรเวทตัวอื่นๆ ที่อยู่เบื้องหลังวัวมังกรพเนจรก็คำรามก้องด้วยควา
