ุดในร้าน หมูพลังปราณตุ๋นซอสแดงตำรับจีน”
ปู้ฟางพยักหน้า ดวงตาของเขามองไปที่จานกระเบื้องขนาดใหญ่ตรงหน้า ในนั้นมีเนื้อหมูสีแดงชิ้นหนึ่งวางอยู่ ส่งกลิ่นหอมหวนเข้มข้น มองดูปราดแรกก็เห็นว่ามีไขมันอุดมดี แต่ไม่ได้มันย่องจนไม่น่ากิน ดูละเอียดอ่อนผ่านการตระเตรียมมาอย่างดี สวยงามราวก้อนหยกสีแดง
“นี่คืออาหารจานที่สองของชั้นที่พิเศษที่สุดในร้าน ซี่โครงขี้เมาเปรี้ยวหวาน!”
บริกรหญิงหน้าตาสะสวยหุ่นอวบอัดอีกคนเดินถืออาหารจานนั้นเข้ามา นางวางจานลงตรงหน้าปู้ฟางแล้วเปิดฝาที่คลุมออก เผยให้เห็นซี่โครงขี้เมาเปรี้ยวหวานสีส้มน่ากิน
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้น เขามองอาหารตรงหน้าด้วยความสนอกสนใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ซี่โครงเปรี้ยวหวานเช่นนั้นรึ
“อาหารจานที่สาม ซึ่งก็เป็นอาหารจานที่ดีที่สุดของเราด้วยเช่นกัน เป็ดอบบุปฝากระจกสี!”
ตอนที่ประกาศชื่ออาหารจานสุดท้ายนั้น น้ำเสียงของเฉียนเป่าเต็มไปด้วยความมั่นใจมากกว่าเดิม เขาภูมิใจในอาหารจานนี้มาก และเปิดเผยความมั่นใจนี้ออกมากับอาหารจานสุดท้ายโดยไม่รู้ตัว
ปู้ฟางหรี่ตามองเป็ดที่ดูมั่นใจเหมือนเจ้าของร้าน ลำตัวของมันดูเหมือนกระจกสีที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนจาน กางปีกออกเล็กน้อยราวกับกำลังจะกระพือปีกบินหนีออกจากจานไป คอถูกดัดให้เป็นรูปโค้งงอ
ชายหนุ่มกะพริบตาปริบ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนงุนงง… “นี่ นี่มันเป็ดอบบุปผาจริงๆ รึ ไม่ใช่เป็ดอบที่พร้อมจะบินหนีออกจากจานแน่นะ”
………………….
