ทันใดนั้น ใบหน้าของเย่หนานก็ดำทะมึนลง
แม่งเอ๊ย ที่แท้ก็เป็นไอ้หมาเวรตัวนี้นี่เอง นึกว่า โดนสั่งสอนไปรอบก่อนแล้วจะเข็ดหลาบเสียอีก ยังกล้ามารบกวนฝันระ เอ้ย ฝันดีของบิดาอีกเรอะ เย่หนานโกรธจนควันออกหู
เขาก็ว่าอยู่ หลิงหลงเป็นเด็กดีเชื่อฟังขนาดนั้น
จะมาปลุกเขาตอนดึกๆ ดื่นๆ โดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง
เย่หนานไม่รอช้า ถลกแขนเสื้อเดินดุ่มๆ ออกจากห้องทันที
ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง เย่หนานก็ต้องชะงัก
ศิษย์รัก เจ้าทำบ้าอะไรอยู่น่ะ เย่หนานมองกู้เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด
ดูเหมือนคำพูดของเย่หนานจะมีมนตร์วิเศษ ร่างกายของกู้เฉินกลับมาขยับได้ดั่งใจนึกในพริบตา
เมื่อได้สติคืนมา กู้เฉินรีบวิ่งถลาเข้ามาหาเย่หนาน
ท่านอาจารย์ ในห้องนั้นขังตัวอะไรไว้หรือขอรับ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว เมื่อครู่ร่างกายของศิษย์ขยับไม่ได้เลย กู้เฉินเล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้เย่หนานฟังด้วยความหวาดผวา
อะไรนะ วอนหาเรื่องเจ็บตัวจริงๆ บังอาจมารังแกศิษย์ของข้า พอยิ่งได้ฟัง เย่หนานก็ยิ่งโมโหเดือดดาล
เย่หนานเดินตรงดิ่งไปที่หน้าห้อง ควักกุญแจออกมาไขประตู
หลิงหลงและกู้เฉินย่องตามมาเงียบๆ
พวกเขาไม่กล้าเข้าไป
ทำได้เพียงยืนเกาะขอบ
