่ที่ปากประตูครัว
“อะแฮ่มๆ… เถ้าแก่ปู้ ทำของพวกเราทีหลังก็ได้ ไม่เป็นไร ท่านทำอาหารให้ฝ่าบาทก่อนเถิด” เซียวเหมิงกระแอมกระไออย่างทำตัวไม่พูดแล้วรีบพูดทันที
ปู้ฟางเหลือบตาไปมองเซียวเหมิงแล้วตอบเรียบๆ “ข้าก็บอกแล้วอย่างไรว่าร้านเรามาก่อนได้ก่อน… ในเมื่อเจ้าสั่งก่อน เจ้าก็ต้องได้ก่อน”
พอพูดจบชายหนุ่มก็เดินกลับเข้าครัวไปทำอาหารต่อ
เซียวเหมิงจนปัญญากับคำพูดของปู้ฟาง เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี ทำได้เพียงมองชายหนุ่มอย่างจนปัญญา
รอยยิ้มบนใบหน้าของจักรพรรดิมลายหายไปสิ้น สายตาอ่านยากของเขาจับจ้องไปที่ครัว นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ พลางพูดเสียงเรียบ “เถ้าแก่ร้านนี้เป็นคนน่าสนใจดี แต่นิสัยเช่นนี้จะกระทำได้ก็ต่อเมื่อมีความแข็งแกร่งหนุนหลังอยู่เท่านั้น ข้าจะให้โอกาสเขาก็แล้วกัน หากอาหารของร้านนี้ทำให้ข้าประทับใจไม่ได้ ข้าก็จะบีบให้ปิดกิจการเสีย”
ผู้ปกครองประเทศก็ยังเป็นผู้ปกครองประเทศอยู่วันยังค่ำ ในฐานะหนึ่งเดียวบนบัลลังก์ ไม่เคยมีใครเมินเขาถึงเพียงนี้ ความไร้อารมณ์ไร้มารยาทของปู้ฟางทำให้จักรพรรดิไม่พอใจเช่นกัน
เซียวเหมิงและจีเฉิงเสวี่ยหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ พวกเขารู้ดีว่าจักรพรรดิกำลังไม่สบอารมณ์
…………………………
