ช่วงเวลาแห่งความหนาวเหน็บตามฝนแห่งฤดูใบไม้ร่วงมาติดๆ และเมื่อฝนตกครบสิบครั้ง ฤดูหนาวก็จะมาเยือน
หลังจากที่ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกมาสักพัก อุณหภูมิในนครหลวงก็ลดลงต่ำอย่างต่อเนื่อง ลมฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นลมหนาวจับขั้วหัวใจของฤดูหนาว ปู้ฟางตื่นเช้าขึ้นมาในวันนั้น และพบว่าตนเองหนาวเสียจนไม่อยากจะจากเตียงไปไหน
หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปใส่ชุดคลุมกันหนาวอย่างหนาแล้วเปิดร้าน ลมหนาวพัดหอบเข้ามาในร้าน ทำให้ปู้ฟางรู้สึกเสียวสันหลังวาบขณะที่ลมหนาวแทรกผ่านเสื้อเข้าไปยังต้นคอของเขา
ปู้ฟางถูมือสองข้างเข้าด้วยกัน พลางสูดลมเย็นเข้าปอดเล็กน้อย
ชายหนุ่มเหลือบมองเจ้าดำที่นอนอยู่บนพื้น เขาเม้มปากและคิด “เจ้าหมาขี้เกียจนี่… วันๆ เอาแต่นอนกินบ้านกินเมือง ทำไมมันถึงไม่มีความองอาจเช่นที่อสูรเวทในตำนานควรจะมีเลยนะ ความจริงแล้วมันต้องยืนจังก้าอยู่หน้าร้านอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเพิ่มความน่าเกรงขามให้ร้านสิถึงจะถูก”
“ไอ้หนู ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้อยากกินซี่โครงเปรี้ยวหวาน” เจ้าดำลืมตาขึ้นพูดกับปู้ฟางด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ เสียงของมันไม่ได้ดูมีอายุ แต่เป็นเสียงที่สมชายชาตรีและดูมีอำนาจดึงดูดใจคนฟัง
ปู้ฟางเลิกคิ้ว “เจ้าหมาขี้เกียจ นอนกินไม่จ่ายเงินมาจนถึงตอนนี้ ยังกล้าสั่งอีกรึว่าจะชักดาบรายการอะไรดี”
เจ้าดำกลอกตาแล้วเมินปู้ฟางไปโดยสิ้นเชิง มันซุกหน้าลงในอุ้งมือสองข้างแล้วนอนต่อ ชัดเจนว่า
