จ๊อก
ร้านทั้งร้านเงียบงัน มีเพียงเสียงรินสุราเท่านั้นที่ดังให้ได้ยิน จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงใครสักคนกระดกสุราหมดในจอกเดียว และเสียงกลืนของเหลว
เซียวเยวี่ยพ่นลมหายใจออกเบาๆ หลังดื่มสุราหัวใจหยกเยือกแข็งหมดเหยือกคนเดียว เขารู้ดีว่าสุรานี้คุณภาพยอดเยี่ยมที่สุด และอร่อยเลิศล้ำเสียยิ่งกว่าสุราน้ำอัญมณีทิพย์อย่างเทียบไม่ติด
“เถ้าแก่ปู้ ข้าต้องขอลาไปก่อน ข้าจองสุราหัวใจหยกเยือกแข็งอีกหนึ่งเหยือกไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ด้วยก็แล้วกัน” เซียวเยวี่ยพูดกับปู้ฟาง แล้ววางเงินสิบห้าผลึกไว้บนโต๊ะ จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน สวมหมวกไม้ไผ่กลับคืน พร้อมสะพายกระบี่พันด้วยเศษผ้าไว้บนหลัง
“ได้” ปู้ฟางพยักหน้า
“เซียวเยวี่ย! เจ้าจะไปทั้งอย่างนี้รึ” เซียวเยียนอวี่เอ่ย เสียงของนางไม่ได้ไพเราะเหมือนนกน้อยอีกต่อไป แต่กลับมีโทสะและแรงอาฆาตสังหารแฝงอยู่
เซียวเยวี่ยที่เดินไปถึงทางเข้าร้านหยุดชั่วครู่แล้วหันหลังกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำติดหมวก จึงมองไม่เห็นสีหน้าที่แท้จริง
“แล้วจะทำไมเล่า คิดว่าเจ้าเองจะทำให้ข้าอยู่ต่อได้รึ” เสียงแหบห้าวของเซียวเยวี่ยเจือแววเย้ยหยัน น้ำเสียงดูแคลนนั้นทำให้รูม่านตาของเซียวเยียนอวี่หดลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างชัดเจน
เซียวเสี่ยวหลงอารมณ์ร้ายเสียยิ่งกว่าพี่หญิงของตน ชายหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป รวบรวมพลังปราณนอกกายแล้วกระโจนเข้าใส่เซียวเยวี่ย
