ี้ปู้ฟางไม่มีเวลามาสนใจเจ้าดำแม้แต่น้อย รสชาติยอดเยี่ยมเกินจินตนาการของเนื้อหมูป่าเมฆาทะยานระเบิดอยู่ในปากเขา กลิ่นหอมหวนของเนื้อราวกับเป็นระเบิดปรมาณูที่เข้าครอบงำต่อมรับรสของเขาในพริบตา
รสชาติกลมกล่อมสมบูรณ์แบบของซอสผสานกับเนื้อหมูชั้นยอดไม่เปรี้ยวหรือหวานจนเกินพอดี
สัมผัสของเนื้อไม่แข็งจนเกินไป หลังจากทอดกรอบด้วยกรรมวิธีประณีตมันก็กรอบกรุบลงตัว แป้งทอดที่ชุบเนื้อหมูเองก็กรุบกรอบอร่อยล้ำ
เนื้อหมูส่วนที่ใช้เป็นซี่โครงส่วนใกล้กระดูกสันหลัง ซึ่งหลังจากที่ปู้ฟางทำให้นุ่ม มันก็ทั้งนุ่มและอ่อนนิ่ม แถมยังมีกระดูกอ่อนกรุบกรอบอยู่ภายในด้วย ทุกครั้งที่กัดลงไปจะส่งเสียงกรึบออกมา เพิ่มความอร่อยของรสชาติอาหารให้ทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก
ดวงตาของปู้ฟางสว่างวาบขณะใช้ตะเกียบคีบซี่โครงเปรี้ยวหวานขึ้นมาอีกชิ้น แล้วส่งเข้าปากไปด้วยความเร็วแสง เขาหยีตาเล็กอย่างสุขใจ ปากเคี้ยวซี่โครงหมุบหมับ ตกอยู่ในวังวนของโลกแห่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจ
สุนัขสีดำตัวใหญ่กำลังโกรธจัด! มันโบกหางไปมาเดินพล่านไปทั่วร้าน ดวงตาละล้าละลังตัดสินใจไม่ถูก “ข้าจะเข้าไปฉกซี่โครงมาจากมนุษย์หน้าโง่นี่เลยดีไหมนะ”
“ไม่ได้สิ หากไอ้มนุษย์นี่ไม่ยอมให้อาหารสุนัขรูปงามอย่างข้าอีกในอนาคตล่ะ สุนัขรูปงามอย่างข้าติดใจฝีมือของมนุษย์หน้าโง่นี่เข้าให้แล้ว!
“เอาอย่างไรดี จะแย่งดีหรือไม่แย่งดี” จำนวนซี่โครงเปรี้ยวหวานหายไปจากจานกระเบื้องสีฟ้าขาวอย่างรวดเร็ว
