ทันทีที่หยดน้ำหยดหนึ่งระเบิด ลำแสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ
รังสีสังหารเยือกเย็นราวภูเขาน้ำแข็งระเบิดออกมาภายใต้หมวกไม้ไผ่ไหลบ่าเข้าท่วมร้าน เปลี่ยนบรรยากาศให้เย็นเยียบ ลำแสงทั้งสี่สว่างวาบพร้อมด้วยเสียงเหล็กกระทบกัน สะท้อนให้เห็นกระบี่คมกริบที่กำลังพุ่งเข้าหาองค์ชายสามผู้อ่อนโยนและสง่างามจากทุกทิศทาง
เสียงกระบี่พุ่งแหวกอากาศสะท้อนกังวานไปมาในร้านแคบๆ กรีดแทงรูหูของผู้คนในร้าน
ทันทีที่แสงสว่างปรากฏขึ้น ปู้ฟางก็ดึงร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงโอวหยางเสี่ยวอี้เข้ามาอยู่ข้างหลังตน เพื่อกันไม่ให้นางเข้าไปติดอยู่ในวงล้อมสังหาร
ลอบสังหาร! จีเฉิงเสวี่ยกำลังถูกลอบสังหาร!
จีเฉิงเสวี่ยคาดเอาไว้แล้ว เขานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบนิ่ง ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
ทันทีที่นักฆ่าทั้งสี่กระโจนเข้าหา เส้นผมยาวของจีเฉิงเสวี่ยก็ปลิวไสวทั้งที่ไม่มีลม ดวงตาอ่อนโยนของชายหนุ่มเปลี่ยนสภาพจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความอ่อนโยนเหือดหายในพริบตากลายเป็นดวงตาของอสรูร้าย ราวกับมีกองทัพซากศพถมกันเป็นภูเขาเลากา และทะเลโลหิตสีแดงชาดไกลสุดลูกหูลูกตาไหลวนอยู่ภายใน
“ถึงกับส่งผู้ฝึกตนระดับห้าขั้นราชันยุทธการสี่คนมาเพื่อลอบสังหารข้า คงกระเป๋าหนักน่าดูสินะ” จีเฉิงเสวี่ยเย้ย กระแสพลังปราณเที่ยงแท้ทะลักออกจากร่าง โหมซัดเข้าใส่เหล่านักฆ่าที่รายล้อม
ทว่ากลุ่มนักฆ่ายังไม่ล่าถอย และเล็งคมกระบี่ไปที่หัวใจของจีเฉิงเสวี่ยเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ท
