ยใจอย่างโล่งอก และกลับมารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยอีกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าเขานี้ไม่ใช่คนธรรมดา
“ซุนฉีเซี่ยงรึ เจ้าลูกชายอันธพาลของเสนาบดีกรมคลัง ซุนชิงน่ะหรือ” นายน้อยสามคิดอยู่สักพักก่อนเอ่ยตอบ
เซียวเสี่ยวหลงพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยถามด้วยความปีติ “แล้วนายน้อยสามกลับมาที่นครหลวงเมื่อใดกันขอรับ ข้าไม่เห็นรู้เลย… แล้วพี่สาวของข้าเล่ารู้หรือไม่”
นายน้อยสามหัวเราะเล็กน้อย “ข้าถูกเรียกกลับมากะทันหัน คราวนี้เลยไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากนัก แม้แต่เยียนอวี่เองก็ไม่รู้ แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า”
เซียวเสี่ยวหลงขยับตัวไปมาอย่างกระอักกระอ่วน พร้อมด้วยรอยยิ้มเขินอายและแก้มแดงเรื่อ
นายน้อยสามหันกลับไปมองฝูงชนอีกครั้ง แล้วก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมเอื้อนเอ่ย “เสี่ยวหลงตามข้ามา เราเข้าไปใกล้กันอีกเถิด”
จากนั้นชายหนุ่มก็แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไป แต่หากจะพูดให้ถูกแล้วละก็ เขาเพียงแต่เดินเข้าหาฝูงชนเท่านั้น ทุกก้าวที่ชายหนุ่มเยื้องย่าง จะมีพลังที่มองไม่เห็นแหวกฝูงชนให้หลีกทางออกเพื่อตัวเขาและเซียวเสี่ยวหลง
“ระดับห้าขั้นราชันยุทธการนี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ แม้แต่กำแพงมนุษย์ก็หยุดท่านไม่ได้!” เซียวเสี่ยวหลงพึมพำด้วยความอิจฉา ขณะมองตามนายน้อยสามผู้สง่างามแล้วรีบเดินตามอีกฝ่ายไป
ทั้งสองมายืนอยู่เบื้องหน้าฝูงชนอย่างรวดเร็ว ทันได้เห็นฉากที่ซุนฉีเซี่ยงสั่งให้ลูกน้องทุบทำลายร้านอาหารพอดิบพอดี
……
แสงแดดอบอุ่นอาบไล้ร่างกายของป
