เจ้ารู่เก๋อเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เกล้าผมสีดำยาวขึ้นเป็นมวยเรียบร้อยด้วยปิ่นสีเขียว เขาสวมชุดคลุมยาวสีขาว รองเท้าเกล็ดมังกร และเข็มขัดหยก ชายหนุ่มดูทั้งสูงศักดิ์และสง่างาม
“เจ้ารู่เก๋อรึ?!”
ซุนฉีเซี่ยงยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางน่าเวทนา เอามือสองข้างกุมของลับของตนเองไว้ สีหน้าบูดบึ้งขณะมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า
“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านายน้อยซุนจะมีงานอดิเรกเช่นนี้ ช่างเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ ” เจ้ารู่เก๋อหัวเราะคิก สายตากวาดมองร่างกายเกือบล่อนจ้อนของซุนฉีเซี่ยงด้วยสีหน้าประหลาด
ซุนฉีเซี่ยงหน้าแดงก่ำ เขาเบือนสายตาไปมองลูกน้องตนเองที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้ารู่เก๋อ คนที่เขาส่งให้วิ่งไปตามอีกฝ่ายมาก่อนหน้านี้
หลังกระชากเสื้อผ้าลูกกระจ๊อกมาใส่เองเป็นที่เรียบร้อย ซุนฉีเซี่ยงก็มีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย เขาไม่สนใจเจ้ารู่เก๋อแต่หันกลับไปที่ร้านแล้วตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “หากพรุ่งนี้ข้าไม่ได้พังร้านเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่ซุนอีกต่อไป! ข้าจะกลับมาคิดบัญชีเจ้าแน่!”
พอตะโกนอาฆาตมาดร้ายเสร็จ เขาก็หันไปหาเจ้ารู่เก๋อ “นายน้อยเจ้า นางในฝันของท่านอยู่ในร้านรูหนูนั่น แล้วข้าก็อยากจะเตือนอะไรไว้เล็กน้อย ไอ้ร้านนี่มันไม่ชอบมาพากล ดูเหมือนว่าเซียวเยียนอวี่คนงามจะต้องมนต์อะไรเข้าสักอย่างแล้ว”
จากนั้นซุนฉีเซี่ยงก็เดินอาดๆ หนีไปด้วยความขมขื่น โดยไม่แม้แต่จะมองปฏิกิริยาของเจ้ารู่เก๋อ
“ต้องมนต์อะไร
