้าวผัดไข่หนึ่งชาม!”
“อ๋อ เป็นเพราะข้าวผัดไข่นี่เอง! หา! เจ้าว่าอะไรนะ ข้าวผัดไข่เนี่ยนะ!”
ใบหน้างดงามของเซียวเยียนอวี่พลันแข็งทื่อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ด ไอ้เด็กนี่ มันกล้ามาปั่นประสาทพี่สาวตนเองเช่นนั้นรึ!
นิ้วเรียวยาวขาวผ่องของเซียวเยียนอวี่พุ่งเข้าไปบิดหูน้องชายตนเองทันที นางหัวเราะเสียงเย็น “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าโตขนาดจะมากวนประสาทข้าได้แล้วสินะ! ไอ้ข้าวผัดไข่นี่มันเป็นโอสถทิพย์รึ ทำให้เจ้าบรรลุขั้นปราณได้เช่นนั้นรึ ไร้สาระบ้าบอสิ้นดี!”
เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกราวโดนศรปักอก “ข้าพูดจริงนะ! ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างพี่น้องของเรามันเหือดหายไปแล้วรึ”
เซียวเสี่ยงหลงทำได้เพียงเล่าเรื่องการเผชิญหน้ากับปู้ฟางให้พี่สาวตนเองฟังด้วยสีหน้าบึ้งตึง ชายหนุ่มบรรยายถึงร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกว่าลึกลับเป็นอย่างมาก
“เจ้าจ่ายเงินไปผลึกนึงเพื่อกินข้าวผัดไข่ชามเดียวเนี่ยนะ!”
เซียวเยียนอวี่จ้องน้องชายตนเองเขม็ง ชายหนุ่มกำลังทำสีหน้ายียวนคางเชิดแบบผู้ชนะใส่นาง จนทำให้นางรู้สึกอยากหยิกเจ้าตัวสุรุ่ยสุร่ายนี้ให้หูหลุด
“พี่หญิง! หากท่านไม่เชื่อ พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านไปที่ร้านเอง รับรองท่านจะต้องชอบแน่ๆ ทั้งรสชาติของข้าวผัดไข่ ทั้งกลิ่น… ให้ตายเถิด ทำเอาข้านี่ย้อนกลับไปนึกถึงความทรงจำแสนหวานในวัยเด็กเลยทีเดียว”
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเคลิบเคลิ้มเหมือนต้องมนต์
แต่เซียวเยียนอวี่ก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี “ไอ้เด็กนี่มันต้อง
