เพียงแต่สายตาน่าสงสารของเหนียนซูหลาน เหลิ่งจวิ้นอวี๋คล้ายมองไม่เห็น ดวงตาเย็นชาคู่นั้น ลึกล้ำ เรียบเฉย ราวกับบ่อน้ำพันปี ทำให้คนมองความคิดในใจเขาไม่ออก
หลังผ่านไปนาน เหลิ่งจวิ้นอวี๋จึงเอ่ยขึ้นเบาๆ ท่ามกลางการรอคอยของทุกคน
“ลูกเอ่ยได้เพียง แม่น้ำรั่วสามพันลี้ เพียงหนึ่งจอกก็ดับกระหาย[1] หากลูกมีคนที่ชื่นชอบ ย่อมแต่งกับ ‘เขา’ ”
น้ำเสียงเหลิ่งจวิ้นอวี๋หนักแน่นอย่างยิ่ง แต่ความหมายยังไม่ชัดเจน และทำให้คนแยกแยะไม่ได้ว่าคนที่เขาชื่นชอบคือผู้ใด หรือไม่มีตัวตน
เห็นเช่นนั้น แม้ไทเฮาจะร้อนใจ ทว่ากลับไม่รู้จะรับสั่งสิ่งใด
และเวลานี้หัวใจของเหนียนซูหลาน กลับว่างเปล่า
แววตาปรากฏความผิดหวังแวบขึ้นมา
เพราะเห็นชัดว่าถึงแม้ว่าเหลิ่งจวิ้นอวี้จะมีคนชื่นชอบ ทว่าคนผู้นั้นไม่ใช่เธอแน่นอน
มิฉะนั้น หากเขามีความรู้สึกต่อเธอ รับสั่งเมื่อครู่ของไทเฮานั้น เขาสามารถพายเรือตามน้ำไปได้ ทว่าเขากลับปฏิเสธอย่างหนัก นี่มิใช่ดอกไม้ร่วงมีความนัย สายน้ำไหลผ่านเลยไป กลับไร้ใจตอบไม้งาม[2]หรือ!
ขณะเหนียนซูหลานเศร้าเสียใจ เล่อเหยาเหยาที่ยืนอยู่ด้านหลังของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ เวลานี้สงสัยในใจไม่หยุด
ประโยคนี้ของพญายมหมายความเช่นไรกันแน่!
เขามีคนที่ชื่นชอบหรือว่าไม่มีกันแน่!
ทว่าแม้ไม่รู้ถึงเรื่องนี้ แต่คำพูดนี้ของเขามีสิ่งหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ นั่นคือความจริงพญายมยังมีความรู้สึก!
แม่น้ำรั่วสามพันลี้ เพียงหนึ่งจอกก็ดับกระหาย…
…
