หลังจากนั้นสามวัน เมืองซางโจวก็ยกเลิกการปิดเมือง ทิศทางการค้นหาของกรมชิงเทียนได้เปลี่ยนไปยังนอกเมือง ยิ่งไปกว่านั้นยังเพิ่มความเข้มงวดในการกวาดล้างกลุ่มผู้บำเพ็ญพรตวิถีมารที่ยังหลงเหลืออยู่ด้วย
ช่วงเวลาพลบค่ำ ซูจึเย่สวมหมวกลี่เม่าเดินออกมาจากในเมืองอย่างไม่รีบร้อน
ประตูเมืองซางโจวที่อยู่ด้านหลังเขาปิดลงอย่างช้าๆ
ความมืดค่อยๆ ปกคลุมทุ่งกว้าง
เขานั่งเรือข้ามฟากเที่ยวสุดท้ายข้ามแม่น้ำชิงชุน มายังหมู่เขาที่เต็มไปด้วยความเขียวขจีของฤดูใบไม้ผลิ
หมู่เขาในช่วงครึ่งคืนแรกเป็นเหมือนคนยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วน มีท้องฟ้าที่อึมครึมเป็นพื้นหลัง
ภายในมือคนยักษ์ถือเชือกที่มองไม่เห็นจำนวนหลายร้อยเส้นขวางกั้นเส้นทางทั้งหมดเอาไว้
ลำแสงกระบี่หลายร้อยสายส่องสว่างหน้าผา ข่ายพลังที่แอบซ่อนอยู่ในหน้าผาเองก็เผยร่องรอยออกมาให้เห็นเช่นกัน
“ข้าขอแนะนำตัวหน่อย ข้าคือหม่าหวาแห่งชิงซาน การต่อสู้ตลอดทั้งห้าสิบปีที่ผ่านมาของยอดเขาเหลี่ยงว่างล้วนแต่เป็นฝีมือการวางแผนของข้า”
หม่าหวาหรี่ตามองดูซูจึเย่ ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เจ้าว่าข่ายพลังที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ซูจึเย่มองไปยังยอดเขาที่อยู่รอบๆ ก่อนกล่าวว่า “กลย
