แจกข้าวต้มเหล่านั้นมีควันลอยขึ้นมา ในใจครุ่นคิดโลกมนุษย์ควรจะสวยงามเช่นนี้
……
……
บนท้องฟ้ามียอดคน ต่อให้วิชาหลบหนีจะยอดเยี่ยมแค่ไหนก็ไม่สามารถซ่อนเร้นจนมองไม่เห็นได้ อย่างน้อยตอนที่เข้าใกล้ข่ายพลังชิงซานก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้
ลำแสงกระบี่ที่แข็งแกร่งและดุดันสองสายพุ่งออกมาจากในส่วนลึกของชิงซาน
ฟางจิ่งเทียนและนักพรตกว่างหยวนที่กลับมาจากทะเลตะวันตกอยู่ห่างกันสองร้อยกว่าลี้ คอยป้องกันท้องฟ้าทั้งสองด้านเอาไว้
พายุหิมะสายหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้
กระบี่สามฉื่อบินออกมาจากในพายุหิมะ
หยวนฉีจิงยืนอยู่บนกระบี่ มองไปทางตะวันออก
คนสามคนที่แข็งแกร่งที่สุดในชิงซานออกมากันหมด แน่นอนว่าย่อมไม่ได้ออกมาต้อนรับ แล้วก็มิใช่ออกมาแสดงความเคาระ
หมู่เมฆสลายตัว เผยให้เห็นร่างของนักพรตถาน
หยวนฉีจิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นักพรตถานมาโดยไม่เชิญ นี่คิดจะเปิดศึกกับชิงซานหรือ?”
นักพรตถานกล่าวว่า “ที่นี่มิใช่ชิงซาน ถึงแม้จะอยู่ค่อนข้างใกล้ก็ตาม”
หยวนฉีจิงกล่าว “ใกล้ก็คือปัญหา”
นักพรตถานกล่าว่า “เมืองเจาเกออยู่ใกล้เขาอวิ๋นเมิ่ง พวกท่านไปเมืองเจาเกอก็ไม่เคยขอความเห็นด้วยจากข้าก่อน”
หยวนฉีจิงนิ่ง
