เงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “นักพรตมาที่นี่มีธุระอะไร?”
นักพรตถานกล่าว “มาพบคนคนหนึ่ง”
……
……
นักพรตถานมายังเมืองอวิ๋นจี๋ ไปกินหม้อไฟที่ขึ้นชื่อของเหลาสุราแห่งนั้น
เขารับรสที่อยู่นอกหม้อไม่ได้ แล้วก็รับรู้ถึงอะไรอย่างอื่นไม่ได้ จากนั้นลุกขึ้นเดินออกนอกเมืองไป
ด้านนอกเมืองมีทางอยู่เส้นหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังหน้าผาที่ถูกเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี
ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนมากได้จากไปแล้ว ผู้บำเพ็ญพรตที่มีความมุ่งมั่นที่สุดเหล่านั้นก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้หมอกแห่งนั้นเพราะคำเตือนของชิงซาน พวกเขาทำได้เพียงมองดูหมอกแห่งนั้นจากภายในเมือง ดูคล้ายหญิงสาวที่งมงายในความรัก มองดูนักพรตถานเดินเข้าไปในเมฆหมอก ผู้บำเพ็ญพรตเหล่านั้นคิดในใจว่าชายชราชุดเทาผู้นี้เป็นบ้าหรือเปล่า?
ไอหมอกจับตัวหนาบางไม่เท่ากัน ก็เหมือนสีสันของปลาจิ๋นหลี่[1] ที่อยู่ในลำธารและไม้ดอก
ทิวทัศน์เช่นนี้ย่อมไม่สามารถรั้งฝีเท้าของนักพรตถานเอาไว้ได้ เขายังคงมุ่งหน้าเข้าไปในหมอกต่อ
ไอหมอกค่อยๆ สลายไป ไม้ดอกพลิ้วไหวตามลม มีปลาจิ๋นหลี่บางตัวที่หวาดกลัวจนหลบหนีไป แต่ปลาจิ๋นหลี่ส่วนใหญ่เดินตามฝีเท้าของเขา คล้ายผู้ติดตามอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อเดินทวนน้ำขึ้นไป เขามอ
