เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่มายังเมืองอวิ๋นจี๋ต่างก็มีเป้าหมายของตัวเอง
บัณฑิตวัยกลางคนผู้นั้นอยากจะขอให้จิ๋งจิ่วช่วยรักษาโรคให้คนในครอบครัว ในเมื่อไม่สำเร็จ ก็ย่อมต้องกลับไป
แผ่นหลังของเขาดูเหมือนสงบเงียบ แต่ความจริงแล้วกลับอ้างว้าง
ดูแล้วหลังจากนี้เขาคงจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นใครในครอบครัวของเขาที่ป่วย แต่เขาคงจะต้องรักคนผู้นั้นอย่างมาก เขาถึงได้มาที่นี่ เขาถึงได้จากไปแบบนี้
ทุกคนมองดูคนผู้นั้นที่ค่อยๆ หายไป ภายในใจเกิดความรู้สึกผิดหวังและเห็นใจ
แต่ทุกคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญพรต ไม่นานความรู้สึกเช่นนี้ก็หายไป ทุกคนเข้ามาห้อมล้อมโจวอวิ๋นมู่และหลูจินต่อ ซักไซร้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นในเรือนจิ่งหยวนกันแน่
โจวอวิ๋นมู่ไม่ได้พูดอะไร หลูจินเองก็จนปัญญา จำต้องอธิบายว่าท่านนักพรตไม่ให้เขาพูด ขอสหายทุกท่านโปรดให้อภัยด้วย
เมื่อเป็นเช่นนี้ทุกคนก็จนปัญญาเช่นกัน จึงได้แต่ต้องเปิดทางให้พวกเขา
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหลังจากที่อาจารย์ศิษย์สองคนนี้หายไปในเมฆหมอก ผู้บำเพ็ญพรตหลายคนสบตากัน ก่อนจะจากไปอย่างเงียบๆ
……
……
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องสว่างแม่น้ำจั๋ว หิมะในฤดูหนาวปกคลุมทุ่งนา เกิดเป็นทิศทัศน์ที่งดงาม
เมื่อหลาย
