ไม่ได้อยู่อย่างสงบ นั่นคือเรื่องเล็ก สิ่งสำคัญคือปัญหาอื่น
จิ๋งจิ่วคิดว่าตัวเองยังเป็นเจ้าสำนักชิงซานอยู่ แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะคิดเช่นนี้เหมือนกัน
เชื่อว่าอีกไม่นาน ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญพรตจะต้องรู้และคิดว่าเขาถูกขับออกมาจากชิงซานอย่างแน่นอน
ตอนที่หยวนฉีจิงยังอยู่ ชิงซานไม่มีทางทำอะไรเขา แต่เมื่อไม่มีความคุ้มครองจากชิงซาน ปีศาจที่ถูกกล่าวหาว่าสังหารนักพรตจิ่งหยางจะต้องเผชิญกับอะไร?
สายตาที่เป็นห่วงของเจ้าล่าเยวี่ยและคนอื่นๆ มองมาที่จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วคล้ายมองไม่เห็น เขากล่าวถามว่า “แพ้หรือ?”
ในเวลาแบบนี้กลับยังสนใจเรื่องแบบนี้อีกหรือ จัวหรูซุ่ยค่อนข้างงุนงง แต่หลิ่วสือซุ่ยกลับทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ เขากล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า “คนที่ลงมือคือผู้อาวุโสของสำนักคุนหลุนคนหนึ่ง สภาวะของข้าห่างจากเขาเกินไป รับมือไม่ไหวขอรับ”
ทุกคนต่างรู้เรื่องความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของหลิ่วสือซุ่ยกับจิ๋งจิ่ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นนักเรียนที่ปู้ชิวเซียวให้ความสำคัญด้วย สำนักคุนหลุนย่อมไม่มีทางทำอะไรรุนแรงเกินไป
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เอาไว้ถ้าเจอ ข้าค่อยเอาคืนให้เจ้า”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ขอรับ”
เรื่องราวที่เหมือนเด็กสู้แพ้
