ก็ไปตามพ่อมาสู้แทนเช่นนี้ ในสายตาหลายๆ คนมองว่าเป็นเรื่องที่น่าขัน แต่จิ๋งจิ่วกลับพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล หลิ่วสือซุ่ยเองก็ตอบรับอย่างตรงไปตรงมา
จัวหรูซุ่ยหาวออกมา รู้สึกมั่นใจอีกครั้งว่าคนที่เป็นที่รักมากที่สุดคือเจ้าล่าเยวี่ยและหลิ่วสือซุ่ย
หยวนฉวี่ยังคงคิดถึงเรื่องการจัดอันดับบนยอดเขาเสินม่อใหม่ ในใจครุ่นคิดว่าหลิ่วสือซุ่ยก็กลับมาแล้ว อย่างนั้นใครกันแน่ที่เป็นศิษย์คนแรก?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “วุ่นวาย เอาเหมือนเดิมนั่นแหละ”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “ตกลง”
กู้ชิงไม่ได้ติดอะไร หยวนฉวี่ถอนใจออกมา รู้สึกว่าแบบนี้สบายกว่าเยอะ
หลิ่วสือซุ่ยไม่รู้เลยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
คนที่รู้สึกดีใจจริงๆ นั้นคืออีกคนหนึ่ง จัวหรูซุ่ยคิดในใจว่าเกือบไปแล้ว อีกนิดเดียวก็จะต้องกลายเป็นศิษย์น้องของเจ้าพวกนี้แล้ว หากเป็นแบบเขาจะทำอย่างไร?
……
……
จิ๋งจิ่วบอกว่าจะพักผ่อนครู่หนึ่ง จึงนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ต่อ ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือเดินออกมา
เรือนแห่งนี้มีขนาดที่ใหญ่อย่างมาก อย่างน้อยก็มีเรือนหลังเล็กอยู่อีกยี่สิบกว่าหลัง จะแบ่งกันอย่างไรย่อมไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนต้องกังวลใจ
“ท่านรู้แต่แรกแล้วหรือ?” จัว
