ม่ยอมถาม
หลิ่วสือซุ่ยทนไม่ไหว
เจ้าล่าเยวี่ยจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่จิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียนออกมาคร่าวๆ
ริมธารเงียบไปอีกครั้ง
เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ของชิงซานยิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาล
หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ อย่างนั้นสุดท้ายสำนักชิงซานกับสำนักจงโจวก็จะมีสงครามระหว่างกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถหลีกหนีได้
เจ้าล่าเยวี่ยขึ้นเดินออกไปจากริมธาร กล่าวว่า “รีบบำเพ็ญเพียร”
จัวหรูซุ่ยมองดูแผ่นหลังของนางพลางตะโกนว่า “อย่างนั้นก็ต้องเชิญปรมาจารย์อาบำเพ็ญเพียรก่อน...”
เจ้าล่าเยวี่ยโบกมือ ไม่ได้สนใจเขา เดินขึ้นไปยังต้นลำธาร
ภายในลำธารมีดอกไห่ถังลอยมาอยู่ตลอดเวลา เช่นนั้นต้นลำธารก็จะต้องมีต้นไห่ถังอยู่อย่างแน่นอน
นางเดินไปถึงใต้ต้นไห่ถังต้นนั้น มองดูผู้หญิงชุดขาวที่อยู่ใต้ต้นไม้ผู้นั้นพลางกล่าวว่า “หากเจ้าอยากเข้าไป ข้าจะให้กู้ชิงคลายข่ายพลัง”
ไป๋เจ่ามองดูเรือนที่ถูกหมอกปกคลุมอยู่ทางด้านล่างภูเขาหลังนั้น กล่าวว่า “ข้าอยากจะคุยกับเขาสองสามประโยค แต่ฝากเจ้าไปบอกเขาก็ได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ก็ดี”
“ที่ข้าอยากจะบอกก็คือ…วันนี้ท่านอาจจะค่อนข้างเหนื่อยใจ แต่ข้ากลับค่อนข้างชอบ เพราะท่านอา
