หลังเหล่านี้ต่างรู้ดีว่าจิ๋งจิ่วนั้นเชื่อมั่นในคำพูดประโยคหนึ่งมาโดยตลอด —- การใช้การถอยเป็นการเดินหน้าคือวิธีการที่จนปัญญาของผู้อ่อนแอ
กู้ชิงกล่าวว่า “อาจารย์น่าจะคิดได้ว่าฟางจิ่งเทียนจะออกมาจากยอดเขาซ่อนเร้น ไม่อาจปล่อยให้ชิงซานเกิดความวุ่นวายภายในได้ ท่านถึงได้วางแผนเช่นนี้ขึ้นมา”
จัวหรูซุ่ยมองไปยังหินก้อนหนึ่งที่อยู่ในลำธาร คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ จากนั้นกล่าวว่า “เขาย้ายนักพรตกว่างหยวนไปทะเลตะวันตกล่วงหน้า เพื่อที่จะได้ไม่เกิดเรื่อง?”
กู้ชิงกล่าวเสียงค่อยว่า “แต่แน่นอน อาจารย์เองก็คิดว่าการเป็นเจ้าสำนักมันวุ่นวายเช่นกัน ก็เลยหลบออกมาอยู่อย่างเงียบๆ นอกสำนัก”
จัวหรูซุ่ยตบไหล่ของเขาอย่างเห็นใจ กล่าวว่า “ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ ในที่สุดข้าก็เชื่อแล้วว่าเขาคือปรมาจารย์อาจิ่งหยาง”
“ไป๋เริ่นที่ท่านว่ามาเมื่อกี้ คือบรรพจารย์ของสำนักจงโจวผู้นั้นหรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยเดินไปข้างกายเจ้าล่าเยวี่ย มองนางพลางกล่าวถามอย่างจริงจัง
จัวหรูซุ่ย กู้ชิงและหยวนฉวี่เองก็สนใจว่าทำไมนักพรตจิ่งหยางถึงบรรลุกลายเป็นเซียนล้มเหลวเช่นกัน เพียงแต่พวกเขาคิดว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นความลับ เจ้าล่าเยวี่ยไม่สะดวกพูดอะไร พวกเขาจึงอดทนไ
