กปรมาจารย์อาใช้มันเป็นร่างกระบี่จริงๆ อย่างนั้นดวงจิตของกระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งไปอยู่ที่ไหนแล้ว?”
“ข้าไม่เคยถาม เขาเองก็ไม่เคยบอก”
เจ้าล่าเยวี่ยดึงสายตากลับมา มองดูดอกไห่ถังดอกหนึ่งที่ลอยมาบนลำธาร กล่าวว่า “บางทีในตอนที่กำลังโบยบินกลายเป็นเซียน คงจะถูกไป๋เริ่นโจมตีจนแตกสลายไปแล้วกระมัง”
ริมธารเงียบสงัดลงอีกครั้ง อาจเป็นเพราะชื่อไป๋เริ่นชื่อนี้
“หากมิใช่ล่ะ?”
จัวหรูซุ่ยจ้องมองดูแผ่นหลังของนางพลางกล่าวว่า “หากเขาเป็นกระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ตัวล่ะ?”
น้ำในลำธารไหลเอื่อย ส่งเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน คล้ายกับเสียงถอนใจจำนวนนับไม่ถ้วน
หยวนฉวี่เกาศีรษะพลางกล่าวว่า “นี่สำคัญด้วยหรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ข้าไม่สนใจ”
สำหรับเขาแล้ว คุณชายก็คือคุณชาย ส่วนคุณชายจะเป็นปรมาจารย์จิ่งหยางหรือว่าปีศาจกระบี่อย่างที่คนอื่นว่ากันมันก็ไม่มีอะไรต่างกัน
จัวหรูซุ่ยยังคงไม่ยอมแพ้ เขามองดูผมสีดำที่พลิ้วไหวตามสายลมที่ผ่านลำธารอย่างแผ่วเบาพลางกล่าวว่า “หากเขาเป็นปรมาจารย์อาจิ่งหยางจริงๆ เหตุใดเมื่อสี่ปีก่อนถึงวางแผนแบบนี้ขึ้นมา?”
นั่นสิ หากจิ๋งจิ่วคือจิ่งหยาง เหตุใดถึงต้องถอยด้วย?
พวกเขาที่เป็นศิษย์รุน
