สวรรค์ออกมา
พวกเขาตามจิ๋งจิ่วออกมาจากชิงซาน แต่คำถามเหล่านั้นยังคงค้างคา ราวกับว่ามีภูเขาลูกหนึ่งกดทับอยู่ในใจ
“สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจที่สุดก็คือ ทำไมอาจารย์อา…ถึงไม่ยอมเหยียบกระบี่?”
หยวนฉวี่เกาศีรษะไม่หยุด คิดอย่างไรก็คิดไม่เข้าใจ หว่างนิ้วคล้ายจะมีเปลวไฟลุกขึ้นมา
ไม่ว่าจะเป็นหูที่กางคู่นั้น หรือว่าเรื่องความพิเศษของร่างกายก็ล้วนแต่สามารถอธิบายได้ว่านั่นเป็นเพราะเปลี่ยนเป็นร่างกระบี่ แต่การที่ไม่ยอมเหยียบกระบี่….นี่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นปัญหาทางด้านจิตสำนึก
“ตอนนั้นเขาเลือกกระบี่ของศิษย์พี่มั่วก็เพราะเห็นว่ามันใหญ่พอ สามารถนั่งได้”
เจ้าล่าเยวี่ยเดินไปนั่งบนก้อนหินที่อยู่ริมธาร ทอดตามองดูน้ำในลำธารที่ไหลออกไกล กล่าวว่า “ยืนย่อมไม่สบายเท่านั่ง นั่งย่อมไม่สบายเท่านอน”
ทุกคนคิดถึงเก้าอี้ไม้ไผ่ที่อยู่บนยอดเขาเสินม่อตัวนั้น ในใจครุ่นคิดว่าเป็นอย่างที่ว่าจริงๆ หากมิเป็นเพราะว่าท่าทางน่าเกลียดเกินไป เขาคงจะเป็นคนแรกบนโลกที่นอนบนกระบี่ที่ท่องทะยานไปแล้วก็ได้
จัวหรูซุ่ยเองก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงกล่าวต่อว่า “ยังมีคำถามสุดท้าย กระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งเป็นวัตถุวิเศษชั้นสวรรค์ มีดวงจิตเป็นของตัวเอง หา
