า…แต่สำหรับศิษย์ของชิงซานแล้ว จิ่งหยางชื่อนี้ย่อมต้องมีความพิเศษที่สุด
และอาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ วันนี้จัวหรูซุ่ยจึงคุกเข่าอย่างรวดเร็วเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังดูจริงใจเป็นอย่างมาก ไม่ได้ท่าทีเสแสร้งแม้แต่น้อย
จิ๋งจิ่วโบกมือให้พวกเขาลุกขึ้น ก่อนกล่าวถามจัวหรูซุ่ยว่า “เจ้าคิดจะกินข้าวของยอดเขาเสินม่อต่อไปหรือ?”
สายตาของจัวหรูซุ่ยดูน้อยใจเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “ท่านเป็นเจ้าสำนักชิงซาน แล้วก็เป็นเจ้าแห่งยอดเขาเทียนกวง ต่อให้เป็นน้ำหยดหนึ่งก็ควรจะแบ่งให้เท่าเทียมกัน อีกอย่าง ท่านคือปรมาจารย์อาจิ่งหยาง ข้าในฐานะที่เป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในรุ่นที่สาม การที่ข้ามารับใช้ท่านถือเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง”
กู้ชิงรู้ว่าอาจารย์ไม่ชอบฟังเรื่องเหล่านี้ จึงกล่าวถามอย่างระมัดระวังว่า “ลำดับในสำนักต้องเรียงใหม่หรือเปล่า?”
เจ้าล่าเยวี่ยเองก็คิดเช่นนี้ นางมองว่าตัวเองคือศิษย์คนแรกสุดของจิ๋งจิ่วมาโดยตลอด เพียงแต่เมื่อก่อนไม่ได้เปิดเผย ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไป แต่ตอนนี้ย่อมไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนั้นต่อไปได้อีก
หากต้องจัดลำดับใหม่ล่ะก็ สายสืบทอดของยอดเขาเสินม่อทั้งหมดย่อมต้องกลายเป็นลูกศิษย์ของจิ๋งจิ่ว
เจ้าล่าเยวี่ยเป
