“ไว้ชีวิตเขาเอาไว้ ต่อไปอาจจะมีคนต้องการ” หยวนฉีจิงกล่าวกับซือโก่ว
สายตาของซือโก่วยังคงอบอุ่น แต่ก็ดูเฉยชา คล้ายว่าสงบนิ่ง แต่กลับสามารถสื่อความหมายได้นับไม่ถ้วน
มันไม่ได้มีความสนใจใดๆ ต่อเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์ดินแดนหมิงผู้นี้แม้แต่น้อย มันสนใจเพียงแค่เรื่องนั้น — จิ๋งจิ่วเป็นคนหรือว่ากระบี่？
“ไม่รู้” หยวนฉีจิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “บางทีกระทั่งตัวเขาเองก็อาจจะยังไม่รู้”
เขาเกลียดอาจารย์ของตัวเองมากที่สุด แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าคำพูดที่นักพรตไท่ผิงให้อาเพียวมาพูดในตอนสุดท้ายนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ซือโก่วเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ มองไปยังแสงสว่างที่อยู่ด้านบนสายนั้น
“แต่ต่อให้เขาเป็นสรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง สืบทอดดวงจิตและความทรงจำของอาจารย์อามา….สำหรับข้าแล้วเขาก็ยังเป็นอาจารย์อาคนที่สองอยู่ ขอเพียงอาจารย์อาไม่ได้ถูกเขาฆ่าตายก็พอ”
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “เพราะยังไงมันก็ดีกว่าไปเรียกเขาว่าบรรพจารย์”
ซือโก่วดึงสายตากลับมา มองดูเขาอย่างเงียบๆ เพื่อแสดงความเห็นด้วย
ผู้พิทักษ์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในชิงนานมาเนิ่นนาน จู่ๆ พลันพบว่าเหนือหัวของตัวเองมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีอายุเก่าแก่และมีสถานะที่
