่าก็บอกไปแล้วมิใช่หรือ?
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ไม่ไปที่อื่น อยู่ที่นี่”
ในที่สุดจัวหรูซุ่ยก็เข้าใจความหมายของพวกเขา จึงอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก คล้ายว่ายังเตรียมจะกินเนื้อแพะอีกเจ็ดจาน
……
……
ด้านนอกเมืองอวิ๋นจี๋มีภูเขาเล็กๆ อยู่ลูกหนึ่ง ภายในภูเขามีชาวบ้านอาศัยกระจัดกระจาย แล้วก็ยังมีที่นาอยู่เล็กน้อย
เมื่อสี่ปีก่อน บ้านของชาวบ้านและที่นาเหล่านี้ได้ถูกผู้ซื้อลึกลับผู้หนึ่งซื้อไป จากนั้นก็เริ่มทำการปรับเปลี่ยนอย่างเงียบๆ สุดท้ายสร้างเป็นเรือนขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ในตอนแรกที่เรือนหลังนั้นเริ่มทำการก่อสร้างก็ได้มีข่ายพลังมาคอยปิดกั้นสายตาเอาไว้ อีกทั้งยังมีเมฆหมอกที่ไม่สลายตลอดทั้งปี จึงมีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงการมีอยู่ของเรือนหลังนี้
ลำแสงกระบี่ส่องสว่างหน้าภูเขา เมฆหมอกกระจายออกไป เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเรือน
ภายในเรือนมีลำธารเล็กๆ ริมลำธารมีไม้ดอกขึ้นเรียงราย ไอหมอกไหลเอื่อยตามสายน้ำ ตัวเรือนปรากฏตะคุ่มๆ ดูคล้ายดินแดนเซียน
จัวหรูซุ่ยมองดูทิวทัศน์ที่อยู่เบื้องหน้า ดวงตาเบิกกว้าง ไหนเลยจะมีสายตาเหนื่อยล้าเหมือนอย่างในเวลาปกติ เขากล่าวอย่างตกตะลึงว่า “เมื่อสี่ปีก่อน.…ท่านก็เตรียมที่จะออกมาแล้วหรื
