ล่าวอย่างนุ่มนวลว่า “ผู้อาวุโสมั่วฉือ อาจารย์เพียงแค่ออกไปพักผ่อนนอกสำนักสักระยะเท่านั้นขอรับ”
คำพูดประโยคนี้ไม่ได้พูดหมด แต่ความหมายชัดเจนเป็นอย่างมาก
คำพูดที่หยวนฉีจิงกล่าวออกมาก่อนหน้านี้คือให้จิ๋งจิ่วออกไปพักผ่อนนอกสำนัก แต่ไม่ได้หมายความว่าจิ๋งจิ่วจะไม่ได้เป็นเจ้าสำนักอีก
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจึงไม่จำเป็นต้องมอบกระบี่แบกสวรรค์และลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงออกมา
มั่วฉืองุนงง คิดในใจว่ามีเหตุผลอยู่หลายส่วน จึงถอนใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะถอยกลับไป
กู้ชิงหมุนตัวส่งกระบี่คมจักรวาลให้จิ๋งจิ่ว
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขาพลางกล่าวว่า “พวกข้าไปก่อนล่ะ”
ฟางจิ่งเทียนมองเจ้าล่าเยวี่ย พลางกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “เจ้าเป็นเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อ ตอนนี้กลับจะตามปีศาจกระบี่ตัวนี้ออกไป หรือเจ้าคิดจะทรยศสำนัก?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านและข้าต่างก็เป็นเจ้าแห่งยอดเขาของชิงซาน ท่านมีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า?”
คิดอยากจะสั่งข้า? เอากระบี่แบกสวรรค์มาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
คิดอยากจะเอากระบี่แบกสวรรค์? ไม่ให้
“ส่วนเรื่องทรยศ ตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเด็กข้ารู้เพียงแต่ว่าสถานที่ที่นักพรตจิ่งหยางอาศัยอยู่ก็คือชิงซาน”
เจ้าล่าเยวี่ยมอ
