บนตัวของนางได้
เจ้าล่าเยวี่ยเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด เป็นคนที่เหล่าศิษย์ชิงซานต่างพากันเคารพยกย่องที่สุดก่อนที่จิ๋งจิ่วจะปรากฏตัวขึ้นมา เป็นผู้ที่ทุกคนมองว่ามิได้ต่างอะไรกับเซียนเลย
ภายหลังนางกลายเป็นเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อ สถานะและอำนาจสูงส่ง ยิ่งทิ้งห่างจากศิษย์ธรรมดาไปไกล สูงจนไม่อาจเอื้อมถึง
แต่ใครจะไปคิดบ้างว่าวันนี้จะได้มาเห็นภาพแบบนี้
จนกระทั่งในเวลานี้ ศิษย์ชิงซานหลายๆ คนถึงได้นึกขึ้นมาได้ ในอดีตตอนที่เจ้าล่าเยวี่ยออกไปท่องเที่ยวนอกสำนักเป็นครั้งแรก สภาวะของนางยังไม่สูงเท่าไร แต่นางก็สังหารผู้บำเพ็ญพรตและปีศาจไปไม่น้อย สร้างความตื่นตระหนกให้แก่โลกมนุษย์ จึงอดรู้สึกตกตะลึงไม่ได้ ในใจคิดว่าที่แท้นางโหดร้ายถึงขนาดนี้เลยหรือนี่
อาต้านั่งยองๆ อยู่บนไหล่ของจิ๋งจิ่ว มันมองดูเจ้าล่าเยวี่ย แล้วก็มองไปทางริมผา มองดูหนานว่างที่อยู่ไกลออกมา ในใจครุ่นคิดว่าทำไมถึงเป็นคนแบบนี้กันหมดนะ？
“ปีศาจกระบี่อย่างเจ้ากล้าลงมือโหดเหี้ยมกับผู้อาวุโสของสำนักเราอย่างนั้นรึ”
ฟางจิ่งเทียนจ้องมองจิ๋งจิ่ว กล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือกว่า “ทำเรื่องชั่วช้ามากมายขนาดนี้ เจ้ายังคิดที่จะหนีรอดออกไปจากชิงซานอีกอย่างนั้นหรือ
