?”
ทุกคนต่างเห็นเจ้าล่าเยวี่ยปล่อยกระบี่นั้นกับตาตัวเอง แต่มันมิได้มีผลอะไรต่อการที่เขาจะโยนความผิดนี้ไปให้จิ๋งจิ่ว
“เจ้าน่าเบื่อมาตั้งแต่วันแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้ พูดมากเกินไป อยากจะแสดงความเฉลียวฉลาดของตัวเองมากเกินไป แต่กลับดูค่อนข้างโง่เขลา เพราะเดิมความเฉลียวฉลาดมันก็ไม่มีประโยชน์”
จิ๋งจิ่วมองดูเขาพลางกล่าวว่า “อาจารย์ของเจ้าเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในโลก แต่เหตุใดจนถึงตอนนี้เขายังคงทำอะไรไม่สำเร็จสักเรื่อง ได้แต่เร่ร่อนอยู่ข้างนอกเหมือนหมาตัวหนึ่ง?”
เมื่อได้ยินคำพูดลบหลู่อาจารย์ประโยคนี้ สายตาของฟางจิ่งเทียนยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นยิ่งเย็นยะเยือก จิตสังหารยิ่งรุนแรง
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นั่นเป็นเพราะว่าเขาฉลาดเกินไป อยากเอาชนะเกินไป มักจะอยากรู้ว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่กลับไม่รู้ว่าภายในใจข้านั้นไม่เคยสนใจอะไรอย่างอื่น ไม่เคยมีความคิดอะไร ข้าไม่เคยคิดว่าจะเกลี้ยกล้อมพวกเจ้าให้เชื่อว่าข้าคือจิ่งหยาง แล้วก็ไม่เคยคิดว่านั่งอยู่ในตำแหน่งเจ้าสำนักนี้ไปตลอด แล้วเขาจะเอาชนะข้าได้อย่างไร?”
ฟางจิ่งเทียนแค่นหัวเราะ คิดอยากจะบอกว่าในเมื่อไม่คิดอะไร เหตุใดถึงตอบรับคำสั่งเสียของศิษย์พี่หลิ่วฉือ? เหตุใดถึงยังทำเรื
