ประโยคนั้นมิใช่คำพูดติดปากของสำนักชิงซาน — “เจ้าอยากตายหรือ?”
หากแต่เป็น —- “น่ารำคาญ….จริงๆ”
ที่แท้ที่ท่านออกจากชิงซานนั้นมิใช่ว่าจะสละตำแหน่ง หากแต่เป็นเพราะรำคาญอย่างนั้นหรือ?
ผู้บำเพ็ญพรตหลายคนมองดูจิ๋งจิ่วที่เดินไปทางริมผา ภายในใจเกิดความรู้สึกเหลวใหลอย่างมากขึ้นมา
“มีเพียงคนตายเท่านั้นถึงจะไม่รู้สึกรำคาญ”
ฟางจิ่งเทียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เจตน์กระบี่ที่เย็นชาเป็นอย่างยิ่งสายหนึ่งปรากฏขึ้นในท้องฟ้า
ทะเลเมฆเกิดการตอบสนอง ยืดตัวออกเป็นเส้นเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน มองดูคล้ายกิ่งไม้และใบไม้
ปลายสุดของกิ่งไม้และใบไม้เหล่านั้นล้วนแต่เป็นความคมที่จับตัวขึ้นมาจากเจตน์กระบี่
เจตกระบี่ที่ประเดี๋ยวตรงประเดี๋ยวหักงอเหล่านั้นดูคล้ายกิ่งเหมยแห้งที่ถูกคนดัดอย่างไรอย่างนั้น บดบังทั่วทั้งท้องฟ้า
ไม่ว่าการเคลื่อนไหวของจิ๋งจิ่วจะรวดเร็วพิสดารอย่างไร เขาก็ไม่มีทางที่จะทะลุออกไปได้
นี่คือพลังของยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์อย่างนั้นหรือ？
ฟางจิ่งเทียนทำได้อย่างไรกันแน่?
เพราะว่าเขาเพิ่งจะบรรลุขั้นทะลวงสวรรค์ แต่การปล่อยเจตน์กระบี่บดบังไปทั่วทั้งท้องฟ้าไหนเวลาชั่วพริบตา นั่นเป็นเรื่องที่กระทั่งยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ระดับสูงสุดก็
