เหมือนกับธรรมจักรอย่างไรอย่างนั้น
พลังฌานที่เงียบสงบแต่กลับลึกซึ้งสายหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนยอดเขา
เสียงตู้มดังสนั่น!
กระจกแสงขัดขวางกระบี่กาลเวลาของฟางจิ่งเทียนเอาไว้ บนท้องฟ้าเกิดลมกระโชกรุนแรง ก้อนเมฆแตกกระจาย กระทั่งข่ายพลังชิงซานก็ยังถูกบีบให้ต้องเผยตัวออกมา
กระบี่บินของผู้อาวุโสและลูกศิษย์จากยอดเขาต่างๆ จำนวนร้อยกว่าเล่มเองก็พุ่งตกลงไปบนกระจกแสงราวห่าฝน ส่งเสียงตู้มๆๆ คล้ายเสียงฟ้าคำรามอย่างไรอย่างนั้น
อักขระสีทองบนกระจกแสงเองก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา กระบี่บินจำนวนร้อยกว่าเล่มถูกกระแทกจนกระเด็น ทั่วทุกที่บนยอดเขาเต็มไปด้วยเสียง ‘อึก’ ที่เหล่าที่ผู้บำเพ็ญพรตที่เป็นเจ้าของกระบี่กระอักออกมา
ร่างกายของฟางจิ่งเทียนส่ายโงนเงนเล็กน้อย สีหน้าขาวซีดขึ้นกว่าเดิม
กระทั่งเขาที่บรรลุขั้นทะลวงสวรรค์ก็ยังได้รับบาดเจ็บไม่น้อย กระจกแสงนั่นมันคืออาวุธวิเศษอะไรของสำนักฌานกันแน่?
เขามองไปยังที่แห่งหนึ่งบนท้องฟ้า กล่าวตะคอกเสียงดังว่า “ฉานจึคิดจะปกป้องปีศาจกระบี่ตัวนี้อย่างนั้นหรือ!”
ไม่รู้ว่าฉานจึออกมาจากลานเมฆตั้งแต่เมื่อไร มายังดอกบัวของตัวเอง
เขานั่งอยู่ริมดอกบัว เท้าที่เปลือยเปล่าทั้งสองข้างยื่นออกมาในก้อนเมฆ
