ทุกเรื่องราวบนโลกล้วนแต่อยู่ในบ่วงกรรม
หนึ่งตายหนึ่งอยู่ แยกจากกันสิบปี
หนึ่งอยู่ในหลุม หนึ่งอยู่นอกหลุม
รักเจ้าสามพันครา สุดท้ายจำต้องแยกจาก
สหายยากพบเจอ สุดท้ายรับศพหน้าประตูเมือง
ท่านกล่าวมาเพียงคำเดียว ข้าจะเดินทางพันลี้สังหารคนให้ท่าน
ท่านไม่จำเป็นต้องพูด แม้นจะมีกี่หมื่นพัน ข้าก็จะสังหารให้ท่าน
เหล่านี้ล้วนแต่เป็นกรรม
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องดินแดง[1]จะไหลทะลักลงมาเหมือนสายน้ำอะไรนั่น แล้วก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสามภพสามชาติอะไรนั่น นอนพลิกไปพลิกมา กินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าทำไมถึงอ่อนระโหยโรยแรง
บนภูเขามีดอกไม้อยู่ดอกหนึ่ง รับแสงแดดและน้ำค้าง โดดเดี่ยวมาเป็นเวลานานหลายปี หากเจ้าบังเอิญผ่านมาเห็นมัน นั่นก็คือกรรมของพวกเจ้า
เจ้าออกมาจากภูเขา ไม่มีใครมองเห็นมันอีก นี่ก็ยังเป็นกรรมของพวกเจ้า
จนกระทั่งมีคนมามองดูมันอีกครั้ง ปลูกกระท่อมอยู่ข้างๆ ดอกไม้ คอยดูแลรดน้ำให้มันทุกวัน นั่นถึงจะเปลี่ยนเป็นกรรมอีกส่วนหนึ่ง
กรรมแต่ละส่วนของคนล้วนแต่เป็นเส้นตรงที่เชื่อมจากจุดนี้ไปยังอีกจุดหนึ่ง กรรมจำนวนนับไม่ถ้วนก็คือเส้นจำนวนนับไม่ถ้วน เส้นเหล่านั้นมักจะไปพบกันที่จุดใดจุดหนึ่ง หรือก็คือจุดของผลลัพธ์ของ
