ใช้อุ้งเท้าคุ้ยดินขึ้นมากลบมุมหนึ่งของคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่โผล่ขึ้นมาเหนือดินใหม่อีกครั้ง
ทันใดนั้นมันพลันรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเหลียวหน้ามองไปทางชิงซาน ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ออกมา ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย
……
……
ไม่ว่าจะร้องอิ๋งอิ๋งหรือว่าร้องจิ๊บจิ๊บๆ ก็ล้วนแต่เป็นการร้อง
กระบวนท่ารวมเป็นหนึ่งของเพลงกระบี่แบกสวรรค์เป็นเหมือนอาวุธวิเศษที่สามารถแยกแยะคนและกลืนกินดวงจิตได้ มันเรียกเจ้า เจ้ากล้าตอบรับหรือ?
ยอดเขาเทียนกวงเงียบสงัด ทุกคนต่างกำลังรอคอยการตัดสินใจของจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือขวาลูบแผ่นหลังของแมวขาวอย่างมั่นคง ไม่ได้พูดอะไร
หากเขาเป็นนักพรตจิ่งหยาง เขาก็สามารถเอากระบี่แบกสวรรค์ออกมาให้อาเพียวได้ใช้พิสูจน์ตัวตนของตัวเองได้
เหตุใดจนถึงตอนนี้เขายังคงไม่มีท่าทีใดๆ? เพราะถ้าหากทอดเวลาออกไปนานขึ้น มันก็จะยิ่งทำให้คนอื่นๆ รู้สึกสงสัย
“กระบี่แบกสวรรค์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าสำนักชิงซาน จะเอามาให้มารเผ่าหมิงอย่างเจ้าใช้ได้อย่างไร?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
นักพรตไท่ผิงจะลืมนึกถึงคำพูดประโยคนี้ไปได้อย่างไร?
อาเพียวมองนางพลางกล่าวว่า “หากพวกท่านไม่เชื่อข้า ข้าสามารถถ่ายทอด
