เย่หนานไม่ได้ห้ามปราม เพียงนั่งมองดูอย่างเงียบๆ
กระทั่ง ชายหนุ่มชุดดำซดเหล้าเข้าไปหลายไห
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จนสังเกตเห็น หยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มของชายหนุ่ม
เย่หนานถอนหายใจออกมา
แม้แต่หลิงหลงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เบะปากน้อยๆ
ดูเหมือนนางเองก็พลอยอยากจะร้องไห้ตามไปด้วย
นางไม่รู้ว่าพี่ชายชุดดำตรงหน้าทำไมจู่ๆ ถึงร้องไห้
แต่นางรู้ดีว่า พี่ชายชุดดำคนนี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
จนเมื่อชายหนุ่มคลายความเศร้าโศกลง
เสียงของเย่หนานจึงดังขึ้น สบายใจขึ้นบ้างหรือยัง
ขออภัย ข้าดื่มมากไปหน่อย ทำให้เถ้าแก่ต้องมาเห็นเรื่องน่าขบขันแล้ว ชายหนุ่มชุดดำปรับอารมณ์กล่าวตอบ
ไม่เป็นไร ใครๆ ก็มีเรื่องให้คิดหนักกันทั้งนั้น ยิ่งกับ คนตัวคนเดียวอย่างเจ้าด้วยแล้ว เย่หนานมองชายหนุ่มชุดดำด้วยสายตาเวทนา
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ตอนแรกชายหนุ่มชุดดำที่กำลังเมามายไม่ได้ใส่ใจ
ทว่าเพียงชั่วครู่
เขาก็ลุกพรวดขึ้นยืน จ้องมองเย่หนานด้วยสายตาหวาดระแวง และถามเสียงแข็ง เจ้าเป็นใคร
เพล้ง
แม้แต่ไหเหล้าในมือ ก็พลัดตกลงไปแตกกระจายที่พื้น
เย่หนานเป็นคนเชิญเขาดื่มแต่แรก ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ประกอบกับ อารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาจึงไม่ได้คิ
