อะไรของเขาน่ะ
กู้เฉินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
เขาคิดว่าอาจารย์จะถ่ายทอดวิชาเด็ดๆ ให้เสียอีก
สรุปแล้วได้แค่ เออีไอโอยู หยุด
ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็มืดครึ้ม
เขาเริ่มสงสัยว่า อาจารย์ของเขาคนนี้สติสตังยังดีอยู่หรือเปล่า
แต่ทว่า เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก
ยังคงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาถ่ายทอดวิชา
อืม ไปเลือกเคล็ดวิชาและอาวุธเถอะ เย่หนานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วเดินกลับไปเอนหลังที่เก้าอี้หน้าร้านตามเดิม
จากนั้น หลิงหลงก็พากู้เฉินเดินไปยังห้องเก็บเคล็ดวิชา
ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในส่วนของโรงเตี๊ยม
กู้เฉินเหลือบไปเห็นเตาไฟที่กำลังต้มน้ำอยู่โดยบังเอิญ
หือ กู้เฉินชะงักฝีเท้า เดินตรงดิ่งไปที่หน้าเตา
สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่ตัวเตา แต่เป็นเชื้อเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ในนั้น
มันคือม้วนคัมภีร์ม้วนหนึ่ง ที่ยังมีแสงเรืองรองวูบวาบไหลเวียนอยู่
นี่มัน กู้เฉินขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้นตากับม้วนคัมภีร์นั้นอย่างประหลาด จึงค่อยๆ ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ
เมื่อเข้าไปใกล้ เขาถึงได้รู้ว่าทำไมถึงคุ้นตา
นี่มันม้วนคัมภีร์สำหรับบันทึกเคล็ดวิชาของผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเขาชัดๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ม้วนคัมภีร์ที่กำลังถูกไฟเผาผลา
